Archiwa tagu: ajurweda

Finiszuję – podsumowanie rocznego wyzwania „Od złości do radości”

Dziś ostatni dzień wyzwania, którego podjęłam się rok temu. Od tamtej pory wiele się zmieniło, jestem w innym miejscu – jestem ta sama, a jednak inna, jak zresztą wskazuje na to moje imię (anagram – Nina – inna:) To naprawdę niesamowite, ile zadziało się w ciągu ostatniego roku! Z jednej strony podjęcie się tego wyzwania czasami mnie inspirowało czy motywowało do pewnych działań, a z drugiej – dzięki temu miałam większą uważność na to, co się w tym czasie u mnie dzieje:) Nie przedłużając – czas na podsumowanie.

Zdecydowanie bardziej siebie akceptuję w pełni niż rok temu. Z jednej strony bardzo pomogło mi słuchanie Marii Nowak – Szabat z Agni-Ajurweda, a szczególnie jej słowa, by przyjąć siebie z całym dobrodziejstwem inwentarza, a także zrozumienie jaką mam konstytucję pod kątem dosz i jakie konsekwencje za sobą to niesie. To, że jestem Pitta – Vata na poziomie umysłu dało mi jasność, skąd taka szarpanina we mnie od złości do poczucia winy i ogromnego wewnętrznego bólu.. Z drugiej strony ważny był moment przełomowy, kiedy 14 lipca dostałam przekaz z Kronik Akaszy, by zaakceptować swoją silną, dominującą, władczą naturę, aurę, energię – to było coś, czego w ogóle się nie spodziewałam, będąc całe życie przekonana, iż jest to coś do zmiany – nie ma innej opcji.. A jednak.. A jednak od tamtej pory nastąpiła we mnie ogromna przemiana. Zaczęłam z lekkością i radością o tym mówić i tego doświadczać. Kiedy teraz ktoś mi zarzuca, że jestem np.: „tyranem”, jak to zdarza się obecnie w relacji z podopieczną Heleną, to odpowiadam: „Tak, taka jestem”. I choć nie jestem dumna i zadowolona ze wszystkich swoich poczynań z tej energii, to jednak już nie mam poczucia winy i łatwiej mi odpuścić, a nie nakręcać się i wewnętrznie kotłować, jak to było wcześniej. Piękne jest uczucie wewnętrznej akceptacji i przyjęcia siebie w pełni:) Tak, teraz zdecydowanie częściej jestem swoim najlepszym przyjacielem:)

Przeglądam wpis Rok zabawy ze sobą – przejdźmy do konkretów:) i uśmiecham się do tego, co tam piszę, czując się w innym miejscu:) Z codziennych rytuałów – niestety albo stety – nie zostało już nic.. Nawet ćwiczenia fizyczne.. Akurat do modlitwy, medytacji i ćwiczeń chcę powrócić – warto to zaplanować. Podkreśliłam ćwiczenia fizyczne, bo od panchakarmy, na której byłam na przełomie czerwca i lipca, po codziennych masażach, których tam doświadczyłam, widzę jak ważna jest praca z ciałem. Wiele trudnych doświadczeń puściłam i puszczam na bieżąco na poziomie serca i duszy, zapominając o ciele, w którym wszystko się zapisuje, o ile nic się z tym nie zrobi.. W tym temacie zamierzam udać się na warsztaty do Iwo Łażniewskiej, która pracuje nad poszerzaniem świadomości swego ciała:) Teraz, jak o tym piszę, to poczułam, by od jutra zacząć kolejne roczne wyzwanie „Coś dla ciała, coś dla ducha” i codziennie min 5 min ćwiczyć i 5 min medytować. Tak, to jest myśl! Wow, ale extra!!! A teraz wracam do tematu:)) Czasami, szczególnie, jak ktoś przy mnie wyraża się negatywnie na jakiś temat, błogosławię tę osobę i to, co mówi. No i często koloruję – zdarzają się mandale, a ostatnio zdobyłam kolorowankę z motylami i ptakami:) Obecnie mój codzienny rytuał to kontakt z naturą, choćby krótki, bo to mnie wycisza i napełnia spokojem.

Z autodiagnozy zrobiłam diagnozę dosz na poziomie ciała (Pitta – Kapha) oraz umysłu (Pitta – Vata) oraz kursy Psychologia ajurwedyjska dla profesjonalistów (akurat średni ten kurs według mnie, a kiepska część dla profesjonalistów, z wyjątkiem jednego modułu – przyznaję, że byłam tym kursem mega rozczarowana – może zbyt wiele oczekiwałam?) i Dharma (może być, najbardziej spodobało mi się zrobienie filmu ze zdjęciami symbolizującymi moje marzenia oraz napisanie przemowy z okazji moich 100-letnich urodzin:) Jakkolwiek – jak już wspomniałam, sama autodiagnoza dosz i dzięki temu pełniejsze zrozumienie siebie było ważnym krokiem ku samoakceptacji. Pomaga mi to też na co dzień w różnych sytuacjach, np. teraz jestem uważniejsza, kiedy podnosi mi się Pitta, co idzie w kierunku złości i zapobiegam temu lub niweluję, np. polewanie się wodą w czasie upałów, jedzenie, kiedy zaczynam być głodna – takie proste rzeczy, a sprawiające cuda, ułatwiające codzienność:) Mario – bardzo dziękuję za dzielenie się swoim darem prostego przekazu Ajurwedy, jestem wdzięczna, że trafiłam na Ciebie i skorzystałam z czasu i pieniędzy, które miałam w danym czasie, by nasycić się tą wiedzą i wziąć dla siebie co nieco:) Skorzystałam też z coachingu indywidualnego i grupowego w ramach Kręgu z Justyną De Prado z Wytwórni Obfitości. Skorzystałam też coachingu z Dorotą Jesiołowską – Sołoduchą w ramach organizowanego przez nią Złotego Kręgu, dzięki któremu poznałam kolejne swoje odsłony, tym razem jako Manifestor wg Human Design. I tu potwierdza się moja silna energia.. Niestety – dalej nie udało mi się zrobić kursu Mindfullness.. Już zamieściłam go na stronie startowej przeglądarki, jednak dalej nie zaszłam.. Może kolejne wyzwanie będzie temu sprzyjać?

Jak już wspomniałam byłam w tym roku na panchakarmie, na którą wybierałam się głównie pod kątem oczyszczania emocjonalnego. W jakimś sensie było to, choć zupełnie w inny sposób niż się spodziewałam.. Na pewno uwalniające było 2 razy krzyknąć z całej mocy z bólu i złości w trakcie naciskania punktów Marma, wiedząc, że są świadkowie mego krzyku. Było to uwalniające, gdyż zwykle, jak mam potrzebę krzyczenia, to albo robię to, jak nikogo nie ma lub w taki sposób, by nikt nie usłyszał.. A to tak uwalnia napięcie.. Jakiś czas temu przyszedł mi do głowy pomysł, by w miejscu, w którym osiądę, stworzyć wygłuszone i opatulone na miękko pomieszczenie, by móc swobodnie krzyczeć i walić ze złości czy innego napięcia. Panchakarma była dla mnie emocjonalnie trudna, bo zostałam spacyfikowana przez terapeutę (jakkolwiek dzięki temu 10 dni po jej zakończeniu dostałam przełomowy przekaz z Kronik) oraz odrzucona przez grupę. I tu też wyszły moje oczekiwania, których wydawało mi się, że nie miałam wobec panchakarmy, a jednak.. Jechałam z pustą głową i z nastawieniem, że jadę na SPA i spędzę miło czas w gronie osób, z którymi łączy mnie ajurweda, co wydawało mi się dużym łącznikiem, a którym jednak nie było.. Takie malutkie nastawienie, a takie ogromne konsekwencje.. Bo inaczej bym tak tego nie przeżywała, tylko skupiła się na sobie, jak Włodek, który chadzał tam własnymi ścieżkami. Piękna, choć trudna lekcja. Za to, co dzięki temu zyskałam, jest bezcenne:) No i nauczyłam się tam stawać na głowie i doświadczyłam Jogi wg Sivanandy, w której się zakochałam. W ten sposób utwierdziłam się, by za rok ponownie zapisać się na miesięczny kurs dla nauczycieli w tym nurcie, co z tym roku zostało w Polsce odwołane z wiadomych koronkowych względów. Już nie mogę się tego doczekać!! To byłoby wspaniałe zwieńczenie kolejnego wyzwania;)) Również na panchakarmie pracowałam z oddechem, poza tym niestety nic.. Tak poczułam, by do tego nowego wyzwania dodać 5 minut pranajam:)

W ostatnich 3 miesiącach uczestniczyłam jeszcze w kilku ważnych dla mnie warsztatach. Pierwszy to taki prezent urodzinowy – warsztat „Tkanki sukcesu” z Anną Choińską, która pracuje ustawieniami wg Hellingera na własny intuicyjny sposób. To był ostatni świadomie wybrany warsztat, w którym poddałam się prowadzącej (nie wiem czy jasno to napisałam – raczej już nie pojadę na warsztat prowadzony przez kogoś, kto ma jakąś wiedzę czy pracuje jakąś metodą, chcę mocniej skoncentrować się na szukaniu odpowiedzi w sobie; tę decyzję podjęłam jeszcze przed tym warsztatem, skusiłam się na niego ze względu na wyzwanie i chęć uzdrowienia rodu; na pozostałe warsztaty zapisałam się, bo nie przypuszczałam, że ktoś będzie uzurpował sobie prawo do wchodzenia w moją przestrzeń i kreował się na lidera, który wie lepiej, co dla mnie dobre czy w ogóle kim jestem i czego potrzebuję, jak to było np. na panchakarmie). Skończyło się to moją .. śmiercią – tak odczułam to, co się ze mną działo w poniedziałek po warsztacie, co zostało potwierdzone w Kronikach. W ten sposób narodziłam się na nowo:) Nie po raz pierwszy zresztą w tym wcieleniu. Co ciekawe temat śmierci był (?) ostatnio dość intensywny w moim życiu: pogrzeb cioci na koniec maja w drodze na Podkarpacie, potem znalezienie zwłok młodego sąsiada Basi, który utopił się w strumyku 1 czerwca, następnie moja śmierć 14 czerwca, a na koniec śmierć Donki, zwołującej kręgi kobiece na Podkarpaciu, która zwołała krąg na dzień, w którym dostała udaru i w ten sposób wspólnie z innymi kobietami mogłyśmy jej towarzyszyć w przejściu. Następnego dnia – 13 sierpnia w piątek została odłączona od aparatury podtrzymującej jej życie. Zastanawiam się, czy temat się zakończył, bo obecnie przez miesiąc opiekuję się Heleną, która bardzo chce odejść – może jest mi pisane być przy niej, kiedy jej dusza zdecyduje się opuścić ten świat – jest i będzie tak, jak ma być.

Wracając do warsztatów. Na ostatni tydzień lipca udałam się na wyprawę w głąb puszczy i siebie, zorganizowaną przez Mieszka z fundacji Bycie w lesie. Tam doświadczyłam wielu cudowności: chodzenia po lesie tylko z kompasem, bez znajomości tego lasu, spania w głębi lasu pod drzewami w hamaku, dwa dni odosobnienia, w trakcie których utwierdziłam się, iż las to mój dom, góry natomiast nie – kocham po nich chodzić z lekkim plecakiem i przez chwilę:) Tam też stanęłam w swojej mocy, by zadbać o siebie, chodząc powoli oraz nie zgadzając się na głodówkę na czas odosobnienia, bo było to wbrew moim odczuciom. Zaraz po nim trafiłam na warsztaty białego śpiewu z Fundacji OVO, gdzie doświadczyłam swego postępu w otwieraniu gardła i siebie na słyszenie swego głosu w obecności innych. Tam też byłam dla siebie najlepszym przyjacielem, dbając o swoją przestrzeń. Ciekawe było to, iż podchodziło do mnie niewielu ludzi, jednak jak już rozmawiałam z kimś, to te rozmowy były głębokie, często dotyczące duszy – takie spotkania duszy z duszą:) No i moja dusza rosyjsko – ukraińska naśpiewała się w pieśniach w tych językach. Było pięknie i energetycznie z Ritą – ukraińską nauczycielką:) To tam uzmysłowiłam sobie, ze raczej mam lekki uśmiech na twarzy, już raczej nie łapię się na powadze i marsowej minie:)

W ogóle ostatnie 3 miesiące, kiedy mieszkałam u Basi na Podkarpaciu, były pięknym podsumowaniem tego wyzwania, pokazującym dokąd dotarłam. Mieszkało mi się z Basią lekko, radośnie, wspólnie – małe i większe wypady na łono natury czy spotkania w gronie ciekawych osób. Byłyśmy wzajemnie dla siebie towarzyszkami codzienności, co było mi potrzebne. Tam uczestniczyłam w trzech kręgach na żywo (już nie online) ze wspaniałymi kobietami – kiedy osiądę dołączę lub sama zorganizuję krąg, bo to niezwykłe doświadczenie. To tam podjęłam decyzję, by od września osiąść, co na dziś zostało lekko przesunięte w czasie – po co? Jeszcze nie wiem, jednak na innym poziomie nie ma to znaczenia. Pewnie potrzebowałam jeszcze coś uzdrowić, zanim sama osadzę się:) Też u Basi doświadczyłam bycia sobą w pełni na co dzień. Byłam u niej w gościnie, a jednak pozwalałam sobie na robienie tego, na co w danym momencie miałam ochotę, choćby to miało być czytanie w łóżku cały dzień (raz tak było:). Do tej pory – choć już coraz rzadziej – nastawiona byłam na odwdzięczanie się. Oczywiście – dalej się odwdzięczam, choćby gotując obiad, jednak w różnych momentach słucham siebie i podążam za swoją ochotą, a nie co mi umysł podpowiada, że byłoby lepiej, skoro jestem na czyimś garnuszku. Decyzję, by tak robić, ułatwiło mi wczucie się w odwrotna sytuację – przyjeżdża Basia do mnie, jest u mnie gościem i ja nie miałabym żadnych oczekiwań, poza tym, by trochę czasu spędzić razem, a poza tym – by robiła to, na co ma ochotę:)

Przytoczę fragment, w którym napisałam zaplanowane efekty i odniosę się do nich, na ile udało mi się to osiągnąć.

  • więcej się śmieję niż złoszczę – zdecydowanie tak jest:) nie jest tak, ze się nie złoszczę, jednak zdarza się to rzadziej, a potem mam mniejsze, o ile w ogóle mam, wyrzuty sumienia:) jest mi lżej ze sobą i przyjemniej,
  • kiedykolwiek przyłapię się, to mam uśmiech na twarzy – w większości przypadków tak jest:),
  • zabawnie komentuję zachowanie swoje lub innych, a jednocześnie tych komentarzy jest mniej niż teraz – może inaczej: jestem bardziej otwarta i często sama bezpośrednio mówię o sobie rzeczy, które mogą być trudne w odbiorze dla kogoś, np. o mojej silnej energii i jak na razie przynosi to mega efekty:) mam w sobie większy dystans do siebie i więcej przestrzeni dla innych, co przyniosło efekt w relacji z tatą (na Wielkanoc spędziliśmy razem w sumie 2 tygodnie w radości i lekkości – i to nie tata się zmienił, on dalej pije piwo i spędza czas głównie przed telewizorem, praktycznie do mnie nie dzwoni, to ja podtrzymuje kontakt, jednak w tej relacji jest częściej uśmiech i śmiech:) i moim bratem (obraził się na mnie i nie odzywał prawie rok, a potem niby pogodzeni, a dalej daleko; a teraz, jak odpuściłam i przestałam go w duchu osądzać, po prostu zaczęliśmy z powrotem ze sobą rozmawiać!)
  • jestem bardziej rozluźniona – tak to odczuwam, aczkolwiek w ciele sporo jeszcze napięć starych siedzi…; po doświadczeniu własnej śmierci na poziomie duszy w czerwcu przetransformowałam to doświadczenie i odpuściłam na poziomie serca i duszy, jednak nic nie zrobiłam z ciałem, co wyszło na panchakarmie w trakcie codziennych masaży; to mi uzmysłowiło, jak ważne jest puszczanie traum na poziomie ciała; no i tym bardziej ważna jest dla mnie joga wg Sivanandy, która oparta jest na rozluźnianiu ciała, a nie napinaniu (takie jest moje zdanie oparte na doświadczaniu jej),
  • mam określoną misję – mam i nie mam:) to już ma dla mnie mniejsze znaczenie, choć w oparciu o portret Duszy, który sobie zrobiłam, to ja już tę misje realizuję:) jakkolwiek nie mam, jak niektórzy, jednego zdania czy dziedziny, zawierającej moją misję; po prostu chce żyć, być – blisko siebie i natury:); przyszedł mi pomysł na Centrum SPA, jakkolwiek co ma być, to będzie:)
  • akceptuję złość i widzę w niej potencjał, z którego świadomie i z opanowaniem korzystam – różnie to bywa;
  • nie mam momentów szamotaniny, a w środku czuję spokój niezależnie od sytuacji – są rzadsze, ale, niestety, dalej są, jakkolwiek, co już pisałam, od czasu przekazu o akceptacji swej dominującej natury, jest mi łatwiej; jakkolwiek, co ciekawe, kiedy to piszę, właśnie miałam mały atak złości; taka jest prawda – dalej złość jest częścią mnie…,
  • dbam o siebie, czyli jasno i bezpośrednio komunikuję każdemu, kiedy z czymś mi trudno w danej relacji, jasno wyrażam swoje potrzeby – robię to spokojnie, bez walki:) – zdarza się to znacznie częściej głównie ze wzglądu na moją większą świadomość siebie; to znacznie ułatwia życie, choć nie każdą sytuację:)

Jestem szczęśliwa, iż rok temu podjęłam decyzję o wyzwaniu:) Mój zeszyt Pisaninki od tamtej pory prawie został zapisany przez moje przemyślenia, refleksje, wykonane ćwiczenia.. To namacalny dowód wykonanej pracy:), choć zdecydowanie ważniejsze jest to, jak się czuję na co dzień i jak buduję relacje z innymi, a przede wszystkim sama ze sobą:) No i wynikiem tego jest kolejne wyzwanie! Może nazwę go CUD – gdyż będzie to czas na Ciało, Umysł i Duszę:)

Jestem szczęściarą!

Do takiego wniosku doszłam wczoraj po wykonaniu pewnego ćwiczenia, co nastroiło mnie pozytywnie, tchnęło nową energię i zainspirowało do napisania tego wpisu:)

Ćwiczenie, które zainicjowało dzisiejszy mój kontakt z Tobą, jest wizualizacją w ruchu, stworzoną przez Dorotę Jesiołowską – Sołoduchę i pochodzi z kursu „Złam kod zarabiania” o archetypach finansowych, które, swoją drogą są ciekawą koncepcją. Wracając do ćwiczenia. Dorota zadaje w nim kilka pytań, które, szczerze mówiąc, znałam i nieraz je robiłam dotyczących celu, wartości i priorytetów w życiu w momencie, kiedy ma się nieograniczoną ilość pieniędzy (kiedyś wydawało mi się że to brak odpowiednich funduszy nie pozwala mi się w pełni realizować..), kilka lat przed śmiercią i kilka dni przed śmiercią – nieraz się słyszy, jak ktoś przewartościował swoje życie w momencie usłyszenia, ze zostało niewiele czasu lub żałuje, że skupiał się na czymś innym, a przecież ważne było… i tu każdy może wstawić sobie to, co mu przychodzi. Poniżej są te 2 pytania, które co jakiś czas sobie zadaję:

  • Gdybym miała nieograniczoną ilość pieniędzy na wszystko, czego na co dzień potrzebuję, jaki byłby mój cel w życiu? Co bym robiła? Gdzie była? Czy dalej robiłabym co robię czy coś innego?
  • Mam przed sobą 3 lata/pół roku/tydzień do śmierci – jak wtedy wygląda moje życie? Jak spędzam te ostatnie lata/miesiące/dni? Z kim? Co robię, a czego nie? Co jest dla mnie ważne?

Jak już wspominałam co jakiś czas zadaję sobie te pytania, by sprawdzić, czy to, co robię, gdzie jestem, z kim, jest tym, co mam robić czy jednak potrzebuję coś zmienić. Ostatni raz zadawałam je sobie kilka lat temu, kiedy jeszcze byłam na etapie chęci kontynuowania podróży i fajne było to, iż czułam się na właściwym miejscu w danym momencie.

Obecnie jest inaczej w sumie można powiedzieć z dwóch powodów. Pierwszy to taki, iż od jakiś dwóch lat jestem w decyzji, by osiąść, tyle, że płynę z prądem życia i osiądę w momencie, kiedy zawoła mnie miejsce czy człowiek, a na razie osiadam na chwilę:) Widzę siebie na werandzie małego, drewnianego domku w lesie, a jednocześnie realnie na dziś nie mam go. Drugi to taki, iż od jakiegoś czasu skupiona jestem na znalezieniu Dharmy – misji swojego życia, a jednocześnie zajęcia, poprzez który realizowałabym siebie i dzieliła się swoją wiedzą i doświadczeniem, kiedy już osiądę. Stąd m.in. kurs Dharma z Agni – Ajurweda czy Złam kod zarabiania u Doroty. Od jakiegoś czasu, jak siebie pytam, co chcę w życiu, to moja odpowiedź brzmi: chcę po prostu BYĆ, po prostu ŻYĆ tu i teraz, CIESZYĆ SIĘ ŻYCIEM, codziennością, nic konkretnego… I choć co jakiś czas rozmyślam, jaki ważny cel mam do zrealizowania, co mam robić czym się dzielić, to tylko pojawia mi się obraz, a raczej czucie, jak siedzę na werandzie mego drewnianego domku i patrzę przed siebie: na drzewa, motyle, trzmiele, naturę.. Ewentualnie – w hamaku na werandzie lub pomiędzy drzewami…:) I kiedy wczoraj zrobiłam sobie tę wizualizację od Doroty to za każdym razem – nieważne, czy miałam pieniędzy w bród czy byłam kilka lat czy dni przed śmiercią – pojawiało mi się że jestem.. jestem blisko siebie, jestem z bliskimi mi osobami, jestem blisko natury i to jest mój cel, moje wartości i ja już to teraz realizuję i mogę dziś po prostu odejść.. Jedyne, co mogę zmienić teraz to mieć większy dystans do siebie i jeszcze mniej przejmować się różnymi tekstami – po prostu nie brać ich do siebie lub je pominąć być obok lub ponad to, bo to jest nieważne, nie ma znaczenia.. Lepiej zaśmiać się, cieszyć się chwilą i po prostu BYĆ:) Poczułam, że nie potrzebuję szukać czy znaleźć jakąś dharmę, misję – na dziś już ja realizuję:) Domek z werandą będzie cudownym miejscem, jednak nie stanowi o moim BYCIU. Zdecydowanie wolę BYĆ niż mieć. I poczułam, że jestem szczęściarą – że słucham siebie, ze idę swoją ścieżką a jeśli mam coś jeszcze zrobić, to po prostu się pojawi w odpowiednim czasie.. Jakkolwiek BYCIE jest ponadczasowe – by mieć czas na to, co ważne dla ważnych ludzi, na radość, zabawę, napawanie się naturą, delektowanie jej i zwykłej – niezwykłej codzienności.. Kiedyś o tym zapominałam, pędziłam za tak naprawdę nie wiadomo czym i brakowało mi czasu na mnie, na moja duszę, na bycie z każdym, z kim spotykałam po drodze.. Nie powiem, że w ogóle nie miałam czasu dla ważnych dla mnie osób, bo to zawsze było ważne, jakkolwiek przez większość czasu miałam poczucie pędzenia… Tak, jestem ogromną szczęściarą:)

A przed chwilą słuchałam webinaru Marii Nowak – Szabat nt. „Mity i kity na temat odchudzania” i w trakcie poczułam, że też od strony ciała jestem szczęściarą:) Można powiedzieć że jestem po połowie Pittą i Kaphą z małą domieszką Vaty, co daje mi szczupłe ciało z mocnymi kościami, grubymi włosami, mocnymi fajnymi paznokciami, grubą skórą, dzięki której dalej wyglądam młodo, a raczej młodziej, bo dalej jestem młoda:) To właśnie Kapha daje długowieczność, młody wygląd i dobre zdrowie z tendencją do nadmiaru, czyli tycia, czego jednak u mnie nie ma dzięki obecności Pitty, która daje mi jędrność skóry, sympatycznie umięśnione ciało i dobry ogień trawienny:) Wszystko, co najlepsze, z każdej doszy – niesamowite:) Jestem szczęściarą, a dzięki temu w tym wcieleniu mogę bardziej skupić się na rozwoju ducha:) Oczywiście – dbam o świątynię mej duszy, bo co dostałam mnie wpiera, jednak gdybym nic nie robiła, a wręcz przeciwnie, to posmakowałabym innych uroków Kaphy w nadmiarze:)

Kiedy zapomnę, ile darów mam, że jestem szczęściarą, to przeczytam sobie ten wpis: ku pamięci))

20 i 21 tydzień – niech się dzieje – relacja

Szczerze powiem, że nie pamiętałam o intencji, a kiedy ją zobaczyłam, uśmiechnęłam się w sobie, bo działo się, działo!

To, co teraz najważniejsze to to, iż wyraziłam 2 dni temu swoją decyzję o odejściu z tego miejsca za 2 tygodnie i poczułam wolność! Co ciekawe, kiedy tuż przed rozmową sięgnęłam do moich kart Sacred destiny oracle z intencją wsparcia lub podpowiedzi, bo byłam dość zdenerwowana (nie wiedziałam, jak pani Danusia zareaguje, a niestety musiałam powiedzieć jej przez telefon, bo nie wiadomo kiedy wróci, a wolałam, by miała więcej czasu na znalezienie kogoś do pomocy) i wyciągnęłam kartę Freedom:) Coraz częściej sięgam do moich kart i czuję je mocno – są niezwykłe! A wracając do tematu, to jest kolejny raz, kiedy doświadczam, ile energii zatrzymuję, kiedy cokolwiek trzymam w tajemnicy – tutaj decyzję o odejściu. I ten czas jest potrzebny, by sprawdzić, przyjrzeć się, jednak, jak robię to zbyt długo, to źle to wpływa na moje codzienne funkcjonowanie. Od jakiegoś czasu krąży wokół mnie hasło: NAGA PRAWDA, by być w całkowitej nagości, to jest takie uwalniające, choć nie zawsze łatwe. Ogólnie prawda, szczerość to jest mój sztandar, jak to wyrazili się moi Mistrzowie w Kronikach Akaszy i rzeczywiście tak jest. Jakkolwiek zdarzają się sytuacje, w których coś przemilczam, choć gdyby ktoś się mnie w tym momencie zapytał, co ja sądzę, to niezależnie, jaka trudna jest ta prawda – powiem ją. Uczę się milczeć, bo zdarza mi się narzucać swoje zdanie, mówić je zbyt kategorycznie, zbyt nachalnie, a nie taka jest moja intencja, by wmawiać komuś coś, czego nie czuje. Każdy ma swoją prawdę i swoją drogę. Z jednaj strony cieszę się, że udaje mi się coraz częściej po prostu słuchać, jednak mam wrażenie, że są sytuacje, w których straciła zdolność do wyrażania siebie. Są osoby, z którymi trudno dyskutować czy rozmawiać, bo wchodzą na taki poziom emocji i kategoryczności, że się wycofuję. Najlepszy numer, że ja też mam takie tematy, w których się tak uruchamiam i stąd to po części wycofanie, bo wiem, jakie to jest zamykające.. Aczkolwiek, chyba za bardzo siebie zamknęłam i stąd czasami ma frustracja.. Chciałabym teraz znaleźć się w miejscu, w którym poczułabym flow z daną osobą, dla której bym pracowała, by przyjęła mnie z całym moim dobrodziejstwem – chciałabym na żywo uczyć się wyrażać w trudnych, dotykających mnie emocjonalnie tematach szczerze, acz z szacunkiem do drugiej strony, do jej punktu widzenia. Oczywiście, są już obszary, w których mi się to udało – i chwała Bogu! Jednak dalej są takie sytuacje, w których tracę dystans do siebie i odbieram zbyt osobiście czyjeś słowa lub chcę zbawić daną osobę, uświadamiając ją w jakimś temacie..

Czuję, że jestem u progu mentalnej transformacji. Kiedy wyruszyłam w podróż, w którymś momencie doświadczyłam transformacji w temacie materii i pewnych rzeczy, uznanych przez świat zewnętrzny za ważne, jak np. niektóre zawody. Po prostu przestałam je za takowe uważać. To, tak jakbym zdjęcia zasłony z oczu, przejrzała iluzję i to, co jednego dnia było mega dla mnie ważne, następnego spadło w piedestału.. Podam konkretny przykład. Zanim wyruszyłam, uważałam siebie za osobę raczej biedną, która nie stać było na tyle wspaniałych rzeczy, które oferuje świat. Wchodziłam do galerii handlowej, a tam z każdej wystawy wołały mnie a to buty, a to coś tam.. A ja zatrzymywałam się i wzdychałam i zazdrościłam ludziom, których stać było na te wspaniałości. A teraz? Kiedy mam wejść do galerii, to robię to z niechęcią i szybko, wchodząc po konkretną rzecz – jest to bardzo rzadko (raz – dwa razy do roku). Kiedy mijam witryny sklepów – patrzę obojętnie na te rzeczy i .. żadna mnie nie pociąga, żadnej nie pragnę.. Jestem wolna i teraz czasami mi trudno zrozumieć tę pogoń za materią.. Kiedy spotykam bogatych ludzi, to ciekawią mnie jako ludzie. Jak fajnie się z nimi gada, to bosko, jak się wywyższają czy po prostu nie ma pomiędzy nami flow – odpuszczam. Nie ma we mnie uczucia zazdrości, że ma takie czy inne ciuchy, dom, samochód. Po prostu – jak ją to cieszy, to cudownie, a jak robi to na pokaz czy by zaspokoić wewnętrzną pustkę – współczuję jej. To nie jest tak, że zostałam ascetką, mam ileś rzeczy, i to jak na minimalistkę, którą teraz jestem, całkiem sporo, jednak nie mam do nich przywiązania, choć je lubię:) Po prostu nie mają takiego znaczenia, jak kiedyś nadawałam materii, nie budują mego poczucia wartości. Czuję, że podobny proces dzieje się w sferze uczuciowo-mentalnej. Widzę coraz bardziej, jak przejmuję się słowami czy zachowaniem drugiej osoby, co patrząc na to z boku – nie ma znaczenia. To jest jej czy jego świat i jak już to świadczy to o tej osobie, np. to że przechodzi koło mnie, nie mówiąc dzień dobry, choć to ta osoba wchodzi do przestrzeni, w której już ja jestem. To ignorowanie mnie – to jest słowo klucz: MNIE, odbieram do siebie.. Ostatnio pojawiło mi się, by na różne sytuacje, które mi się przydarzają, a dokładniej na zaskakujące, trudne w mej ocenie dla mnie reakcjach ludzi na mnie czy w moim towarzystwie mówić sobie w duchu: to zabawne:) I to buduje we mnie dystans do tego i możliwość spojrzenia na to z boku, a jednocześnie wywołuje uśmiech, co przetorowuje lżejsze emocje:) Tu znaczenie miała relacja z panem Jarkiem, mężem pani Danusi, który w którymś momencie emocjonalnie mnie odrzucił, czego pewnie w 100% nie był świadomy. Objawiało się to ignorowaniem, pomijaniem, a jak już się do mnie odzywał, to komentował jedzenie, które przygotowywałam – oczywiście zero pochwały, a raczej wyśmiewanie tego, jak i co robię. To kilka objawów, a ja – osoba wrażliwa emocjonalnie – wyczuwałam to w polu i bardzo cierpiałam. Ryczałam jak bóbr w samotności, a jednocześnie unikałam kontaktu. Okazało się po wejściu w Kroniki Akaszy, iż uruchomiło to traumę odrzucenia przez tatę, co mnie o tyle zaskoczyło, że myślałam, iż już to uzdrowiłam, a jednak.. Kolejna warstwa się pokazała i kumpela w Kronikach mi to uzdrowiła. Trochę nabrałam dystansu, jednak dalej przeżywałam – tydzień temu wręcz miałam objawy depresji.. I wtedy do mnie dotarło z mocą, iż ciągle myśląc o tym, przeżywając, cały czas to wzmacniam zgodnie z zasadą, iż to, na czym skupiam uwagę, to rośnie.. Oczywiście znam tę zasadę i często z niej korzystam, by zatrzymać myślenie czy rozmowę na jakiś temat, a jednak, kiedy u mnie w grę wchodzą emocje dotykające tak mocno serca, to odpadam.. Fakt faktem na coraz krótszy czas, a jednak w pierwszej chwili zapadam się w sobie.. Poza tym dotarło do mnie jeszcze jedno – ja bardziej przejmuję się innymi niż sobą. Moje myśli często są skupione na tym, by ułatwić życie innych, zapominając o sobie.. Oczywiście, mówię o pewnych niuansach, bo nie mogę napisać, że w ogóle nie dbam o siebie – są obszary, w których robię to świetnie, jednak dalej mam takie sfery, w których innych stawiam ponad siebie, zamiast na równi.. Napiszę szczerze, że odkąd to do mnie przyszło, to chyba w końcu jestem bardziej gotowa na to, by coś z tym zrobić, by wyjść z błędnego koła, które tworzę. Mam poczucie, że coś się we mnie zmieniło, co zostało wzmocnione uwolnieniem poprzez wyrażenie swej decyzji, co przejawia się też zmianą relacji pomiędzy mną a panem Jarkiem. Jest to odczuwalne – jest więcej lekkości i radości, choć dalej jest pewien rodzaj dystansu, aczkolwiek nie biorę tego do siebie. Tak naprawdę jestem wdzięczna jemu, że dał mi możliwość uzdrowienia kolejnej warstwy w sferze odrzucenia:)

Doświadczyłam jeszcze jednej ciekawej rzeczy. Na 2 dni straciłam dostęp do internetu, najprawdopodobniej przez pogodę (mrozy i silne wiatry, cudowne zawieje śnieżne:), choć przyznam się, że byłam w takim dołku, co pobudziło czarnowidztwo, iż podejrzewałam pana Jarka o jego wyłączenie.. Proszę o wybaczenie! To było super doświadczenie, bo od lipca intensywnie, w przeciwieństwie do ostatnich lat, korzystam z netu, bo słucham o Ajurwedzie czy Doroty, uczestnicząc w wielu kursach, które wykupiłam. I choć jestem przeogromnie wdzięczna za tę wiedzę, za wglądy, za całość, to po prostu ucieszyłam się, że nie ma netu! Poczułam się dużo lżej.. Na szczęście powoli kończę te kursy, zostało mi stosunkowo niewiele. Jak skończę, to pozostaną mi 2 kręgi: z Justyną i Dorotą. Co ciekawe, tak się w końcu złożyło, że obydwa są w tym samym dniu raz na 2 tygodnie! Na szczęście o różnych godzinach:) Właśnie 2 dni temu miałam pierwszy z 5 takich intensywnych czwartków:) A potem zostanie tylko krąg z Dorotą, który jest programem półrocznym. Jedno i drugie wspiera mnie w tym wyzwaniu, dzięki któremu mnie teraz czytasz, dając radość, lekkość, przyjemność i kontakt z ludzi, a przy okazji rozwój duchowy i osobisty:) To moje poczucie przeładowania zaowocowało tym, iż wypisałam się z jednego newlettera, dzięki któremu miała ostęp do fajnych darmowych warsztatów online, jednak poczułam, że to too much.. I jeszcze jedno – że zmniejszę ilość wpisów – relacji, bo choć teraz mi się cudnie pisze, to czuję się przeładowana – wolę pisać mniej, rzadziej, a z lekkością. Teraz piszę po 2 tygodniach, bo skorzystałam z tego, iż tydzień temu nie było netu. To też mi pokazuje, jak ja sama się wiążę.. Tak naprawdę mogę pisać, kiedy chcę, jednak sama przed sobą zobowiązałam się do cotygodniowej relacji i wewnętrznie trzyma mnie to.. Właśnie teraz, w tym momencie, jak to piszę, ZWALNIAM SIEBIE Z TEGO ZOBOWIĄZANIA.. Łzy zakręciły się w moich oczach.. Chyba tego potrzebowałam.. Wcześniej miałam napisać, co innego, wyznaczyć sobie wstępną datę kolejnej relacji, a teraz napiszę tak: nie wiem, kiedy będzie next time – może za 2 tygodnie, może za 3 dni, a może za pół roku.. Będzie, kiedy będzie. Na kręgu u Doroty od mojej duszy dostałam przekaz na najbliższe 2 tygodnie do następnego spotkania, by odpuścić i cieszyć się życiem i za to się ponownie zabieram:) Cudowności i do next time nie wiem kiedy:)

17 i 18 tydzień – Błogosławię Ciebie, Tobie i w Tobie – relacja

Hmm, właśnie wpisałam sobie temat, jaki ostatnio sobie nadałam, no i.. tak naprawdę te 2 tygodnie upłynęły pod zupełnie innym hasłem: odpoczynek, odpoczywam, leniuchuję – co wolisz:))) Wpisując ten temat uzmysłowiłam sobie, że w ogóle o tym zapomniałam.. niestety.. fakt faktem wpisałam te słowa w stopce mailowej – nie wiem, czy się to tak nazywa, chodzi mi o to, ze do każdego, do kogo wysyłam maila, te słowa są na końcu, na pożegnanie, przed moim podpisem imiennym:) i to na razie wszystko w tym temacie.. szkoda, że to mi wyleciało z głowy – i to całkowicie! Po części dlatego, iż zaraz następnego dnia po wpisie wyjechałam do kumpeli na Podlasie, gdzie miałam być maksymalnie tydzień, a ostatecznie wróciłam wczoraj, po prawie 2 tygodniach:)) I choć pojechałam do pracy, bo pomagałam kumpeli ze złamaną ręką ogarniać przestrzeń i po remoncie kuchni, to ogólnie dla mnie to był wyjazd wypoczynkowo – towarzyski:)) I chyba tego mi było trzeba:))

Mało czasu spędziłam przed kompem i moimi internetowymi kursami, za to rozmawiałam, chodziłam z 3 psami na spacer do lasu pełnego śniegu, grałam w świnki, kolorowałam kolorowanki (oo, wstawię 2 moje dzieła z tego czasu;))) i dużo spałam:) moja dusza nieźle harcowała w tym czasie:) I to było ważne i mi potrzebne – potrzebne dla mojego umysłu 🙂 A, i jeszcze inspirowałam ajurwedą i analizowaliśmy dosze u każdej z osób – w ten sposób trochę sobie poćwiczyłam:) No i jeszcze w związku z tym, iż montaż kuchni się przedłużał, to wyjątkowo uaktywniło się życie towarzyskie, czego normalnie nie ma, i odwiedziłyśmy kilka osób z jej grona w Białymstoku:) W sobotę tydzień temu niespodziewanie morsowałam!! Co uwielbiam, więc się ucieszyłam z takiej możliwości:) I choć nie miałam nic przy sobie, to i tak wiedziałam, że to zrobię:) Jakkolwiek udało się od dziewczyny, u której właśnie byłyśmy, pożyczyć strój i ręcznik i przygoda w pełni się udała:)

Przeżyłam 30 stopniowy mróz i nawet zamarznięcie wody w jednym kranie – na szczęście w drugiej łazience była woda cały czas:) To mi przypomniało, że jeszcze nawiozłam się drewna do domu i pod dom, bo szło jak woda w te mrozy! Kumpela w nocy wstawała, by podtrzymać ciepło w domu:) Ja uwielbiam mieć kontakt z drewnem – nosić, układać, przewozić taczką, stąd to dla mnie był kolejny pomysł na aktywny odpoczynek:))

Co ciekawe zawsze u tej kumpeli sporo czytałam – ma mnóstwo ciekawych książek. Tym razem w ogóle nie miałam na to ochoty – wolałam kolorować:) A jednak ostatnie 2 dni spędziłam w książce, którą polecała Maria Nowak – Szabat. W sumie jest jej 9 tomów – chodzi o „Transerfing rzeczywistości” (autor: Vadim Zeland), a ja czytałam 3:) Kumpela zamówiła go po wysłuchaniu webinaru Marii o wahadłach, opisanych w 1 tomie. Zamówiła 3, bo w innym webinarze ten właśnie tom polecała Maria, gdyż jest w nim sedno relacji międzyludzkich i chyba w sumie tak jest:) Niezła książka, jednak nawet nie powtórzę treści, bo ja to czuję, częściowo już po prostu stosuję, jednak trudno mi to ubrać w słowa. Jakkolwiek to o czym pisze autor, znajduje się również w wielu innych książkach duchowych, tylko inaczej ujęte:) Jakkolwiek warto się z tą pozycją zapoznać:) Mam poczucie, że dzięki tej lekturze jeszcze łatwiej mi będzie realizować mój główny cel, by zamieniać złość w radość:) No i dostałam kilka jeszcze odpowiedzi:)

A na koniec, jak wczoraj wróciłam z wojaży, to przeżyłam magiczną chwilę otwierając paczkę z Empres.pl z kamieniami i talią kart, zakupionych spontanicznie w sylwestra:) Boska była chwila zakupów, a magiczna oglądania owych zakupów! Paczka zapakowana była w szary papier, owiązana sznurkiem, z naklejką „Czekałam na Ciebie, otwórz mnie!”, co jeszcze bardziej podkręcało ten magiczny czas:) Taka miła odmiana po paczkach zawiniętych w tony plastiku.. Kamienie, które zakupiłam w zestawie na bogactwo są cudowne! To pierwsze kamienie, które mnie zawołały, które sama kupiłam.. Do tej pory kamienie mnie nie kręciły.. Mam kilka – dostałam je od różnych osób, w tym mój ulubiony kamień anielski (selenit) od Siugi:), jednak w sumie kamienie to nie moja bajka.. To może się zmienić dzięki tym, które do mnie przyszły – po prostu mnie zawołały:) I jeszcze dostałam boski kryształ górski w ramach przeprosin za zbyt późno wysłaną paczkę – cudnie:)) Czasami warto poczekać:)

Myślałam, że tym razem to będzie krótki wpis, a co piszę, to mi się coś jeszcze przypomina.. Dopiszę jeszcze 2 rzeczy. Pierwsza to ta, iż od 1 stycznia codziennie słuchałam jednej z 21 medytacji balansujących Vatę, stworzonych przez Marysię z Agni-Ajurweda i to było cudne doświadczenie! Są takie piękne, poruszające, wspierające, inspirujące, kojące.. Po prostu WOW! Na szczęście mam je na dysku i dalej będę kontynuować to boskie doświadczenie!! I na tym też upłynął mi czas u kumpeli:))

Kolejna rzecz, jaką chciałam się jeszcze podzielić to to, iż stworzyłam kolejny filmik ze zdjęć z muzyka w tle i jestem z tego dumna! To nie jest dla mnie łatwe, bo praca na kompie mnie wkurza, szczególnie jak nie pracuje on tak szybko, jak ja:) Były momenty, iż chciałam rzucać tym sprzętem, na którym teraz piszę.. Oj, było różnie, jakkolwiek udało się! Pewnie można byłoby go dopieścić, jednak dla mnie to już było wystarczająco – i tak bosko, iż mimo to i późnej pory jak dla mnie (jest 21.30), to ja jeszcze piszę ten wpis.. Jednak przypomniałam sobie, że dziś piątek i to zadziałało mobilizująco:)

Ten czas kończę z większym otwarciem na ludzi i z większą przestrzenią i lekkością w sobie i choć ani odrobinę nie zrobiłam tematu sprzed 2 tygodni, to i tak mam poczucie, że idę w dobrą stronę:) A błogosławić każdego, z kim się spotykam i każdego, do czyjego domu wchodzę, bo tak miało być, jeszcze się nauczę – w eterze już to jest:))

Nawet nie wiem, jaki temat dać sobie na kolejny tydzień (lub dwa:)) Chciałabym po prostu być – być blisko siebie, być tu i teraz, być w obecnej chwili, która jest w danym czasie, być – naprawdę BYĆ – kiedy z kimś rozmawiam, więc może po prostu jestem? 🙂 Jak tak dalej pójdzie, jak ostatnio, to i tak może pojawić się co innego w działaniu:)) Ciekawa jestem, jak to będzie:)

13 tydzień – Jestem tu i teraz oraz 3 miesiąc wyzwania – relacja

To niesamowite, że dokładnie dziś w punkt mijają 3 miesiące, odkąd rozpoczęłam mój projekt – w piątek 18 września:) i dodatkowo, że dziś mija 13 jego tydzień – ja uwielbiam 13!! Cudowne zgranie:))

Najpierw kilka słów o tym tygodniu, który był ważny i intensywny. Intensywny pod względem fizycznym – w ciągu 4 dni umyłam 17 okien, które są tak składane i tak duże, że 1 jest jak przeciętne 3 okna, czyli jakbym umyła 51 okien.. No, sama jestem pod wrażeniem! A dodatkowo, a nawet przede wszystkim był to intensywny tydzień pod względem emocjonalnym – od jakiegoś czasu boksowałam się, kiedy poruszyć ważny, acz trudny dla mnie temat zapłaty za moją pracę w miejscu, w którym jestem obecnie. W trakcie pierwszej rozmowy, kiedy tu przyjechałam, usłyszałam cichy głos „zaufaj” i nie pytałam o pieniądze, a okazało się, że pani Danusia o pieniądzach mówić nie lubi i tak temat się rozpłynął.. A z czasem zaczęło mnie uciskać, bo mam różne doświadczenia w mej podróży z wynagradzaniem mojej pracy, nie wspominając o różnych doświadczeniach z pieniędzmi w moim życiu.. Zdaję sobie sprawę, że to ja blokuję ów dopływ, choć jednocześnie czuję, że żyję w bogactwie i obfitości – naprawdę dużo dostaję na co dzień! Sporo zrobiłam sama, od miesiąca nad tym pracuję z Justyną De Prado i rozpuszczamy różne moje przekonania, niektóre bardzo mocne, jak np. że pieniądze blokują moją moc i kreatywność.. A jednocześnie dalej trudno mi było podjąć temat.. Po drodze wyszła jeszcze rana czarownicy, którą mocno poczułam, choć nie zdziwiłabym się, gdybym była raczej czarownicą w męskiej postaci, którą to dotknęło.. (zdecydowanie częściej byłam mężczyzną w poprzednich wcieleniach, kilka razy byłam magiem po czarnej stronie, a wiem przynajmniej 2 wcieleniach, gdzie zostałam zabita za czynienie dobra, a jednocześnie czegoś nieszablonowego, dla szerszej społeczności..) Jakkolwiek wczoraj tego dokonałam! W sumie rozmowa na ten temat trwała.. może 2 minuty.. Okazało się, że pani Danusia myślała o tym, nawet planowała porozmawiać ze mną, jednak jej niechęć do rozmów na ten temat sprawiły, że to odwlokła i tak wyszło.. W każdym razie wyjeżdżając na święta, wyjadę bogatsza:) Dobrze rozpoznałam głos intuicji, by zaufać:)

Chcę jeszcze opowiedzieć jeszcze o kilku ważnych wydarzeniach w klimacie intuicji i pieniędzy:) A to ostatnio 2 tematy przewodnie w moim życiu, a intuicja to przecież bycie tu i teraz, w temacie, jaki nadałam sobie na ten tydzień:) Pierwsza to to, że zapisałam się na Złoty Krąg u Doroty Jesiołowskiej – Sołoduchy i to jest inwestycja, którą poczułam sercem od razu, choć mój umysł wariował, kiedy widział cenę.. A jednak z lekkim sercem zdecydowałam się, bo czuję, że ten krok to krok ku obfitości pieniędzy w moim życiu, by przetransformować w działaniu stare schematy biedy we mnie. Co ciekawe tego samego dnia na inną ofertę 10 razy tańszą na ten sam okres czasu i bogatszą w materiały poczułam, ze jest za droga.. Tam też ważny był kontekst, jakkolwiek to było cenną lekcją, że cena nie ma znaczenia, liczy się coś innego:) I choć na razie krąg został przesunięty w czasie, bo nie zebrała się odpowiednia ilość osób, to ja jestem przeszczęśliwa! Już dostałam dodatkowo Kurs rekalibracji u Doroty, bo jakoś sam z siebie doszedł do mnie mail powitalny i Dorota zdecydowała się mi go w takim razie podarować (Wszechświat działa!!). A wczoraj dostałam sesję z nią 1:1, co mi pomogło przeprowadzić wczorajszą rozmowę z panią Danusią:)

Jedno z przekonań, jakie wprowadzam w życie, to takie, że pieniądze lubią do mnie wracać, przybywać i bywać przy mnie, bo zauważyłam, że trudno im do mnie wrócić, kiedy je komuś pożyczę.. I wczoraj na spacerze znalazłam na drodze 10 złotych. Ucieszyłam się bardzo, że pieniądze leżą na mojej drodze:) Za chwilę dotarło do mnie, ze to jest moje 10 złotych, które nosiłam w kieszeni kurtki i nawet nie zauważyłam, jak któregoś dnia wyciągając coś z kieszeni – więc do mnie wróciły!! Extra!! Cudowny kolejny znak od wszechświata, że zmienia się moja wewnętrzna przestrzeń:))

Ok, przejdę teraz do podsumowania tych 3 miesięcy – sama jestem ciekawa, jak ono wyjdzie:) Przejrzę swoją listę konkretów, którą opisałam i wypiszę co już zrobiłam:)

  • Poranne rytuały lekko się zmieniły. Na dziś od 80 dni realizuję 90-dniowy program warunkowania umysłu, dzięki któremu codziennie czytam kilka lub kilkanaście afirmacji, które mam na swojej liście, stworzonych dla mnie. Co ciekawe – budzę się ok 6, często słuchając jakichś medytacji, by być gotową do wstania pół godziny czy bawet godzinę później. Czasami mówię modlitwę, jednak nie codziennie, choć szkoda. No i naprawdę zaczęłam ćwiczyć – 5 minut, ale jednak:) I to powitanie słońca, którego do tej pory nie czułam:) Wieczorem w ramach tego programu wypisuję wdzięczności i sukcesy dnia, a także, co dla mnie jest cudowną nowością – za co siebie doceniam (zamiast czekać, aż ktoś mnie doceni – polecam tę praktykę szczególnie tym, który takiego docenienia, tak jak ja, potrzebują na co dzień:)
  • dalej błogosławię wszystko, a szczególnie trudne, oceniające słowa ludzi wokół mnie, co pozwala mi zatrzymywać się w mojej ocenie ich postępowania, bo to nie tędy droga – jest mi z tym lżej i mniej się nakręcam:)
  • poczułam, że brakuje mi pytania siebie na koniec dnia, co sprawiło mi radość i przyjemność w danym dniu – wypisuję wdzięczności, jednak nakierowanie się na radość i przyjemność wzmocni to jeszcze mocniej, więc do tego wrócę:)
  • z autodiagnozy jakoś tak po prostu bez planowania tego zdiagnozowałam się pod kątem dosz z ajurwedy (jestem Pitta – Kapha na poziomie ciała, a Vata – Pitta na poziomie umysłu – niezła mieszanka, jednak dało mi to jeszcze większe zrozumienie siebie – czuję większą akceptację swojej osoby:), przesłuchałam nagrań z astrologii zachodniej i wedyjskiej, dało mi to ciekawe wglądy w siebie – natomiast teraz poczułam, by wypisać jeszcze to, co na dziś najmocniej zapadło mi w pamięci:) oraz przeczytałam info z testu MBTI:)
  • kurs mindfullness niestety jeszcze nie ruszony, jakkolwiek już znalazł się na tapecie strony startowej:))
  • intencji poświęciłam kilka tygodni – są chwile, kiedy ją stosuję świadomie, częściej jednak zapominam o niej – tak jest na dziś
  • codziennie jestem na min półgodzinnym spacerze zwykle z kilkoma psami, które często rozśmieszają mnie do łez i pobudzają do głośnego śmiechu:)); wprowadziłam nowy sposób witania się z moim psem, co bardzo nas zbliża do siebie:)
  • zdecydowałam się oglądać The Voice of Poland, bo ten program mnie porusza i daje ogromną przyjemność – wrażeń i poruszeń serca miałam co niemiara:)
  • częściej niż kiedyś śmieję się, żartuję, zabawnie komentuję lub błogosławię w myślach, w każdym razie jest więcej radości we mnie:)
  • sesja z Kasią Hoppe – mocna, mega wartościowa, oczyszczająca:)
  • poprzez 90-dniowy program warunkowania umysłu wizualizuję często moje idealne życie:) czuję je całą sobą, choć jeszcze domku drewnianego nie ma na horyzoncie, za to już mieszkam w lesie, bo dom, w którym teraz jestem, jest tak położony:))
  • realizuję kurs Dharma, zrobiłam Oczyszczanie energetyczne oraz Odporność z Ajurwedą, jestem w trakcie Zdrowia psychicznego z Ajurwedą oraz Flow – wow, był moment przytkania, jednak to się zmieniło, kiedy zwolniłam i bardziej intuicyjnie sięgam, to dostaję piękne przekazy i wskazówki:)
  • codziennie, czasami rano i wieczorem – zaczęłam słuchać różnych medytacji:)
  • w soboty zapraszam się na randki, w ramach których m.in. masuję się – boskie doświadczenie:)
  • w niedziele robię sobie wieczorną 3 godzinną medytację w ciszy – kolejne boskie doświadczenie:)
  • coaching z Justyną – wspólna praca, a nie Zosia – samosia:)
  • ogólnie mam więcej radości w sobie, częściej się śmieję, żartuję, a jak się łapię, to na twarzy mam często lekki uśmiech:)
  • przyglądam się swojej misji, pracuję nad intuicją:)

Hmm, jestem na dobrej drodze w zrealizowaniu swego celu tego wyzwania:)) Jestem z siebie dumna – doceniam moją pracę – zabawę nad sobą:) Tak trzymać!

Hmm, teraz do mnie dotarło, że moje okresy 3 miesięczne praktycznie korelują z porami roku – kalendarzowymi! Teraz na dniach przecież przesilenie zimowe:) Ciekawe zgranie:)

No to rozpoczynam kolejny tydzień – dla mnie to tydzień lekkości i bycia na luzie w tym czasie świątecznym🙂 Taką daję temu intencję: lekko, radośnie i na luzie:)

12 tydzień – Miesiąc na luzie – relacja

Ostatnio w mojej głowie się trochę kotłuje.. Z jednej strony od pół roku wgłębiam Ajurwedę, która choć starożytna, to dalej jest aktualna i bardzo prawdziwa.. I temat mnie naprawdę wciągnął, szczególnie, że jest tak cudnie podany w wykonaniu Marii z Agni – Ajurweda. Dużo się dowiedziałam, skorzystałam, wdrożyłam w życie, zrozumiałam, zaczynam wiele rzeczy widzieć w innej perspektywie.. Przystań miała trwać pół roku (jeszcze mam do niej dostęp do początków stycznia), w trakcie czułam euforię tym, czego słuchałam i chciałam więcej, a jednocześnie zmęczenie internetem, bo tych nagrań było tak wiele, wszystkie chciałam wysłuchać.. Mówiłam sobie, że dam radę te kilka miesięcy.. A po drodze, jak już pisałam wcześniej – a to zakupiłam Dharmę, a to Odporność z Ajurwedą.. Potem skorzystałam z kursu Oczyszczanie energetyczne, prowadzone przez inną wspaniałą osobę Dorotę Jesiołowską – Sołoduchę. Super! A potem był Black Friday i możliwość skorzystania z kolejnych kursów z Ajurwedy w fajnej cenie.. I cudowne Masterclassy, webinary.. Wszystko fajnie, tylko za dużo tego – głównie bycia w necie.. Cudownie się tego słucha, jednak brakuje mi wymiany, rozmowy, podzielenia się refleksjami.. W dużej mierze jest to jednostronne, choć wzmacniające ducha.. Taka jestem przesycona, a jednocześnie wybrakowana, bo na co dzień nie mam z kim się tym podzielić – podyskutować.. Jednocześnie dociera do mnie, że ja też uciekam od żywego kontaktu do netu, bo tam mam dostęp do innej energii, do której jest mi duchowo bliżej.. Błędne koło.. Czasami jestem tu i teraz, w danej chwili, a często nie jestem.. To takie smutne.. Tak łatwo się zapętlić.. Wiem, że potrzebuję żywego kontaktu, wymiany, by to, co wiem, zdobywam, czym się inspiruję pomnażało się, a nie usychało w środku.. W ten sposób, jaki jest teraz, nie korzystam w pełni z tego, co dostaję, do czego mam dostęp.. Też nie chcę, by moje życie toczyło się w necie w jednostronnej odsłonie..

I może dlatego, zapisuję się do Złotego Kręgu, tworzonego przez Dorotę.. Wykupię dostęp na pół roku – mam tam mieć 2 razy w miesiącu spotkania na żywo w necie – śmiesznie to brzmi.. Jednak doświadczyłam jednego takiego spotkania w Agni w Przystani i wbrew moim lekom, okazało się niesamowite, bo mogłam w małej 3-osobowej grupie się wymienić, podzielić.. Taki balsam na duszę.. Dam sobie te pół roku, bo jeszcze tyle czasu może się mielić to, co się obecnie dzieje na świecie. Nie powiem, że mam całkowite TAK na to, bo jednak to w necie.. Od rana czuję, jak mi brakuje kontaktu, wymiany.. Jak to dodaje energii, innej jakości codzienności.. Tak sobie teraz myślę, że jestem w takim błędnym kole, bo w żywym kontakcie z ludźmi, z którymi jestem na co dzień jest żywa energia, jednak nie ma prawdziwej wymiany i trochę mało w tym pozytywnej energii.. Stad lgnę do netu, gdzie mam dostęp do pozytywnej, wzmacniającej energii, tyle, że bez wymiany żywej energii.. Jest szansa, że krąg zaspokoi moje tęsknoty, a jednocześnie wiem, że dopóki ja się w pełni nie otworzę i nie będę tu i teraz, to nic się nie zmieni..

Co jest fajne to to, że w ostatnim czasie sporo słucham medytacji – zarówno rano, jak i wieczorem. Na razie mój umysł błądzi w trakcie ich trwania, jednak czuję, że z czasem wyciszę się:) Dużo mi też daje lektura książki Deepaka Chopry „Siedem duchowych praw sukcesu”, w których dzieli się podstawowymi prawami duchowymi i jak je zastosować w codziennym życiu. Każdego dnia czytam jeden rozdział, co zajmuje mi mało czasu, a daje sporo inspiracji. To, co mi najbardziej na razie utkwiło w głowie mi jedno zdanie: „Spotkawszy kogoś, możesz go po cichu pobłogosławić, życząc mu szczęścia, radości i śmiechu.” w ramach prawa dawania i przyjmowania. Od tej pory staram się każdemu błogosławić – niech mu się szczęści:)

Z tym jestem, tym się dzielę:) Czas na kolejny tydzień pełen inspiracji, w którym chcę po prostu BYĆ TU I TERAZ

10 i 11 tydzień – Miesiąc na luzie – relacja

I już kolejne tygodnie za mną! Miałam pisać tydzień temu, jakoś zbierałam się do tego w okolicach piątku, no i nie wyszło.. Na pewno to mi pokazuje, że jeśli dalej będę chciała pisać relację co tydzień, to warto trzymać się jednego dnia – wtedy jestem na tym sfokusowana, a tak – pomimo chęci – rozmyło się.. Poza tym są jeszcze 2 kwestie. Pierwsza to taka, iż trochę za dużo na siebie wzięłam – do tego zaraz jeszcze wrócę, bo ostatnio się temu przyglądam, a druga to taka, że to w końcu miesiąc na luzie!:) Z innej strony patrząc to super, że naprawdę dałam sobie na luz:) Dałam i daję, bo jednym z tematów, jaki mam ostatnio na tapecie, jest temat sięgania po coś dla siebie – po czas, odpoczynek, pieniądze za pracę.. Temat wyszedł na coachingu przy przyglądaniu się energii żeńskiej i męskiej, braniu i dawaniu. W dawaniu jestem świetna – lekko, czasami aż za, rozdaję pomoc, swój czas, swoja wiedzę, swoje umiejętności. Co do brania to w pierwszej chwili poczułam,że to to ja potrafię i to jest prawda. Tego nauczyłam się w podróży, bo wiele osób daje mi gościnę, jedzenie, dobre słowo i potrafię to z lekkością przyjąć – już tak. Jednak jest tak wtedy, kiedy ktoś sam , z własnej woli mi coś daje, natomiast sięgać po coś, to już dla mnie inna para kaloszy.. W każdym miejscu, w którym jestem, wcześniej czy później okazywało się, że mam wewnętrznego poganiacza, który każe mi za tę gościnę się odwdzięczyć, a w pracy – robić tak, by zasłużyć na docenienie.. Pamiętam jak dziś, kiedy byłam u Kingi Milo (kiedyś Maruszczak), nauczyciela Totalnej Biologii i cudownej istoty, przez jakiś czas w gościnie i cały czas coś robiłam. Wydawało mi się, że robię coś, co lubię – i tak jest, dopóki robię to na luzie i z uwzględnieniem siebie. Jednak kiedy mi powiedziała, bym może w końcu usiadła i po prostu była, to uświadomiłam sobie, że część z tych czynności była z wewnętrznego przymusu potrzeby odwdzięczenia się za tę gościnę.. To była bardzo mocna lekcja. Od tamtej pory mocno sprawdzam, czy będąc u kogoś w gościach robię, co chcę, czy jednak inny motyw jest pod spodem.. To jednak nie sprawdzało się niestety, kiedy pracowałam.. Ponad siły, bez odpoczynku, pędząc nie wiadomo po co i dokąd, bo nie było takiej zewnętrznego nakazu – zresztą, wtedy bym odeszła:) To dotyczy mnie samej.. Teraz, tu gdzie jestem, uczę się mocno odpoczywać bez poczucia winy, na luzie – w ostatnich dniach to mi się udaje:) Jednak przyczyniły się do tego 2 refleksje. Pierwsza dotyczy tematu pieniędzy, który też się przewija obecnie, m.in. w związku z tym, iż nie wiem, czy tu gdzie teraz jestem, dostanę pieniądze za swoją pracę, czy jednak uznają to jako formę odpłacenia za dach nad głową i jedzenie.. Jakoś ten temat się nie pojawił sam, a ja, jak już wspomniałam, mam trudność w sięganiu po coś dla siebie.. Ja mogę pracować za darmo, jak jest to jasno określone, a tu – brakuje doprecyzowania.. Są momenty, kiedy mnie to złości i wtedy się nakręcam.. Postanowiłam na razie odpuścić temat pieniędzy, choć na pewno chcę stąd za jakiś czas wyjechać z jakimś wynagrodzeniem. By się nie nakręcać pojawiło mi się hasło „służyć inaczej z dbaniem o siebie”, co postanowiłam wdrożyć w życie. Ułatwiło mi to jeszcze jedno przemyślenie. Planuję za jakiś czas osiąść w małym drewnianym domku w lesie. Nie, nie mam takiego domku i nie maa planu, gdzie to będzie, bo to moja dusza mnie poprowadzi tam, gdzie mam być, gdzie przyda się moja energia. Wiem całą sobą, że nastąpi to w tym roku numerologicznym, tj. do września 2021 roku. W podobnym czasie zmaterializuje się tez mój partner – po prostu gdzieś na swej drodze spotkam bratnią duszę. Istnieje taka opcja, iż będzie to w jednym pakiecie:) Jeśli tak, to wtedy będę w gościnie u tego człowieka. Jak mam się wtedy poczuć na luzie, skoro tego nie potrafię w 100%? Poczułam, że to miejsce temu też m.in. służy, by się tego nauczyć:) I tak od kilku dni naprawdę zaczęłam się swobodniej czuć!! To naprawdę wspaniałe uczucie:)) Ale się rozpisałam – nawet nie myślałam, że to napiszę, bo mam kilka innych rzeczy, którymi chciałabym się jeszcze podzielić:)

Wspomniałam na początku, że wzięłam sobie dużo na głowę.. I tym m.in. chciałam się na początku podzielić, że Agni – Ajurweda zrobiła \po raz pierwszy Black Friday i w promocyjnej cenie sprzedała kilka swoich kursów. No i zaszalałam! Kupiłam upragnioną psychologię ajurwedyjską, dodatkowo zdrowie psychiczne (które kiedyś mnie pociągało, ale potem jakoś zmieniłam zdanie, a teraz było w dobrej cenie, a temat ciekawy) oraz medytacje:) Tak się cieszę z tej psychologii! Tyle, że oprócz tych 3 kursów, uczestniczę jeszcze w Przystani, od której wszystko się zaczęło, w Dharmie i jeszcze zapisałam się na Flow do Doroty Jesiołowskiej – Sołoduchy.. Wszystko to jest cudowne i super, że mam taką opcję, tyle, że .. W ostatnim nagraniu z Dharmy Maria powiedziała ważną rzecz, żeby dać sobie czas na przetrawienie.. I poczułam, że trochę idę za szybko, że za dużo i że mogę się przegrzać, zamiast rozwinąć.. I zamiast słuchać intuicji, serca, to zapętlę się w umyśle.. I fakt, mam teraz taki czas, co jest też związane z energią na ziemi, że chwytam pewne rzeczy w lot, szybko transformuję, jednak warto dać sobie czas, by to osiadło, by to naprawdę poczuć.. Mocno to zarezonowało ze mną i zatrzymało… Postanowiłam zwolnić – w końcu te kursy mam dostępne rok, nie uciekną:)) Jest jeszcze jedna rzecz związana z zakupem kursu Psychologia ajurwedyjska. Kiedy chciałam go kupić we wrześniu, coś mnie wstrzymywało (na pewno m.in. cena, choć nie tylko). Zapytałam wtedy w kartach, czy mam go kupić. I pamiętam, że dostałam 2 sprzeczne informacje (bo jedna karta wypadła), na pewno na jednej z nich była odpowiedź „zaczekaj”.. Wtedy zgłupiałam i ostatecznie nie zdecydowałam się. Podobnie było przy zakupie Dharmy, jednak wtedy zdecydowałam się na zakup. I co? Jeden i drugi kurs był w promocji! I dlatego było wtedy i tak, i nie:) Cieszę się, że jest tak jak jest, jakkolwiek warto słuchać intuicji:))

Wydarzyły się jeszcze 2 ważne dla mnie rzeczy, a raczej ja je zrobiłam dla siebie dzięki inspiracji z Przystani. Któregoś dnia słuchałam webinaru „Seksualność kobiety”, którego jakoś mi się nie chciało słuchać, a był ostatecznie wspaniały! I w trakcie jego słuchania zrobiłam coś cudownego: zaprosiłam siebie na randkę!! I w sobotę ją zrobiłam!! Ale to były niesamowite uczucia:i przed, kiedy czekałam na 19 godzinę i w trakcie, kiedy masowałam sobie głowę, a potem cale ciało, a na kobiet zrobiłam sobie kąpiel z myciem głowy:) Zwykłe czynności, które były niezwykłe w tym kontekście! Od tej pory postanowiłam się raz w tygodniu zabierać na takie randki – kolejna już jutro!! Druga inspiracji wypłynęła z warsztatu z Kasią Krasucką, a była to 4 godzinna medytacja- siedzenie w ciszy bez wykonywania żadnych czynności w tym czasie z wyjątkiem wyjścia do wc. Robiłam to raz przez 2 godziny we wrześniu i było to super i przy okazji randki i tematu dbania o siebie sobie o tym przypomniałam i postanowiłam na czymś takim spędzić wieczorne godziny w niedzielny wieczór:) I kolejne boskie doświadczenie, które też zamierzam kontynuować co tydzień:)

I ostatnia wiadomość z ostatniej chwili: od wczoraj realizuje kolejne wyzwanie: wstawanie o 6 rano! Choć kładę się wcześnie spać, to śpię długo i mocno, bardzo to lubię:) I poczułam, że warto spróbować inaczej i jak na razie jest to świetne! Zaczęłam ćwiczyć powitanie słońca, czego wcześniej nie lubiłam, a na warsztacie z Przystani dziewczyna zrobiła to jakoś tak, że mi się spodobało:) Odpuszczając te kursy, tzn. parcie, by szybko je zrobić w połączeniu z tymi ostatnimi praktykami, czuję, że to jest to!! Moja głowa odpoczywa, a treści i ćwiczenia z Dharmy integrują się we mnie:)

Może o tyle lepiej robić relację co tydzień, że mniej się zbiera do podzielenia się:)) Powoli wkracza temat świąt, co mnie też pozytywnie nastraja:) Do next time:)) Kontynuuję miesiąc na luzie:)

ps. na razie dalej mi trudno nadawać intencję różnym czynnościom w ciągu dnia.. może ten dzień niedługo nastąpi, że mi kliknie i po prostu intencje będą pojawiać się w mojej głowie?

9 tydzień – Miesiąc na luzie – relacja

Miałam nie pisać, stąd miesiąc na luzie, jednak to był tak cudny i bogaty tydzień, że nie mogłam się powstrzymać! Co ciekawe już przed piątkiem, kiedy co tydzień pisałam, poczułam, że chcę, a kiedy nadszedł piątek całkowicie o tym zapomniałam.. Dopiero leżąc w łóżku zasypiając przypomniałam sobie o tym.. Z drugiej strony to po to mam teraz miesiąc na luzie, by zmieniać, sprawdzać, czuć:) Zanim sobie przypomniałam, że to był piątek – dzień pisania, sama ze sobą postanowiłam, by sobota była dniem bez komputera, bo od prawie 3 miesięcy, odkąd zaczęłam głębiej poprzez projekt Przystań, a potem kolejne kursy z Agni – Ajurweda wchodzić w Ajurwedę, to codziennie na tym necie jestem, by czegoś posłuchać.. I choć to jest mega inspirujące, to jednak poczułam potrzebę detoksu od netu i jeden dzień w tygodniu odpuścić.. Po tym, jak sobie przypomniałam, że nie zrobiłam wpisu, to zaczęłam rozmyślać, czy jednak nie zmienić decyzji i jednak uruchomić kompa w tym celu. I co? I tak niespodziankowo popłynął dzień, że nie było takiej opcji – Anioły pomogły mi dotrzymać danego sobie słowa:)))

Fajnie jest pisać, bo chcę, a nie dlatego, że się zobowiązałam – nieważne, że sama ze sobą i że na dziś nikt tego nie czyta, jednak u mnie dać słowo to wartość:) Może to też to jedna z przyczyn mojego napięcia czasami, bo dla wielu ludzi to nie ma takiego znaczenia jak dla mnie.. Kiedy coś obiecuję, robię wszystko, by dotrzymać słowo – niestety często kosztem siebie, choć już coraz rzadziej – częściej zwracam na siebie uwagę i zdarza mi się zmienić zdanie, kiedy poczuję, że jednak nie, czyli daję sobie więcej LUZU:)

To był wartościowy, pełen lekkości tydzień, choć rozpoczął się ciężko – nawet pojawiła mi się myśl, iż wyjadę stąd, gdzie jestem. Tak jak pisałam we wcześniejszym wpisie miałam dużo złości dwa dni po sesji z Kasią. Kiedy pisałam wydawało mi się, że już sobie z tym poradziłam, jednak kolejne wydarzenia pokazały, że nie.. W niedzielę przy śniadaniu Danusia obcesowo oceniła moją wypowiedź na temat obecnego The Voice of Poland, który daje mi dużo radości i wzruszeń, co mnie mocno zabolało. Poczułam, że już nie dam rady więcej unieść. Był piękny dzień i jej mąż zaproponował, byśmy poszły razem na spacer, a ja poczułam, że nie chcę, nie chcę z tą kobietą przebywać, że jestem już zmęczona.. To mi przypomniało mój schemat działania: otwieram serce, dostaję krytykę, czuję się zraniona, wybaczam, kilka razy to się powtarza, aż oddałam się psychicznie i fizycznie od danej osoby.. Poszłam na spacer i na szczęście zadzwoniłam do Siugi, która po prostu mnie wysłuchała, co wróciła jasność myślenia i utwierdzenie się w decyzji, że czas z Danusią pogadać i albo się dogadamy, albo wyjadę. Z drugiej strony Aga opowiedziała coś, co było śmieszne i wywołało mój śmiech, a to rozluźniło moje ciało – jaki śmiech jest BOSKI!! I uzdrawiający!!!

Grabiąc liście po spacerze szykowałam się do rozmowy w myślach, jednak dalej czułam lęk.. Wtedy poczułam, by sięgnąć po wsparcie Anielskie poprzez karty i ponownie zadzwoniłam do Siugi. I wiesz, jaką dostałam odpowiedź? Wyraź się! No już jaśniejszej odpowiedzi nie mogłam dostać.. To mnie wzmocniło i po skończonym grabieniu poszłam do kuchni. Tam spotkałam się z Danusią, no i wniknęła rozmowa początkowo trudna dla obu stron.. Tak jak poczułam w trakcie grabienia liści ona nie miała intencji, by sprawić mi przykrość – nawet nie zauważyła tego, podobnie jak ja, kiedy zwykle moje rodzeństwo zarzucało mi coś podobnego.. Dzięki Danusi mogę zobaczyć się w lustrze i pełniej zrozumieć reakcje innych na moją osobę – to trudne, jakkolwiek drogocenne!! Rozmowa zakończyła się mega pozytywnie – usłyszała, co chciałam jej przekazać, a mi pojawił się pomysł, że jeśli jeszcze zdarzy jej się coś takiego, to jeśli będę w stanie żartobliwie pokażę, że trafiła mnie w serce – by i ona miała info, kiedy to się dzieje, jakkolwiek w łagodny sposób. Od tamtej pory mocno się zbliżyłyśmy:) Dostałam od tamtej pory jeszcze 2 lekcje od Danusi. Pierwsza dotyczyła słuchania. Miała 2 słabsze dni, kiedy chciała się wyżalić, podzielić tym, co w sercu. A ja oczywiście ze 2 razy wtrąciłam się ze swoimi „złotymi radami”.. W końcu dosadnie usłyszałam, że jak będzie chciała usłyszeć, co jej radzę, to mi o tym powie, a tak – bym jej po prostu słuchała.. Ciągle uczę się, żeby dawać rady wtedy, kiedy proszą, a nie wyskakiwać przed szereg.. Ważna lekcja!!

Druga lekcja była dziś i związana z tematem, któremu od prawie tygodnia się przyglądam, tj. braniu i dawaniu. Zaczęło się od świetnej konsultacji z life-coachem Justyną De Prado (warto sięgać po wsparcie – przestać być Zosią – Samosią:), w której na koniec pojawiło się, że moja energia żeńska i męska walczą ze sobą, a dokładniej męska próbuje chronić żeńską, spostrzegając ją jako kruchą, a żeńska czuje swoją moc i złości się na męską.. Błędne koło.. Justyna podrzuciła mi swoje nagranie o braniu (energia żeńska) i dawaniu (energia męska) i tak się przyglądam tematowi.. Ja głównie siebie rozdaję.. Potrafię przyjmować już lekko, jednak brać = sięgać coś dla siebie to mi trudno.. Nie wspominając o braniu pieniędzy za swoją pracę.. Bardzo podoba mi się idea Ekonomii daru, jednak ja często nie dostaje pieniędzy (co nie znaczy, ze nic nie dostaje – wręcz przeciwnie, bardzo dużo, tyle, że nie pieniędzy..). Na razie temat pieniędzy zostawię na boku. Wracając do dawania – wystarczy, że ktoś rzuci hasło, że potrzebuje mojej pomocy, to ja już rwę się do roboty, do zrobienia tego.. To ja o tym pamiętam, dopytuję się.. a potem zdarza się, że dostaję wypłatę.. I tak było dziś. Wczoraj Danusia rzuciła hasło, że po śniadaniu pomogę się jej spakować, bo jutro wyjeżdża, a dziś, kiedy o tym przypomniałam, to dostałam odpowiedź, że ona potrzebuje poleżeć i pobyć ze sobą.. Pięknie, znowu moje serce poczuło się odrzucone.. Piszę to już z uśmiechem, bo widzę, jaką piękną – naprawdę – lekcję dała mi Danusia.. To jest BOSKIE, że tak naprawdę na każdym kroku dostajemy lekcje, znaki, podpowiedzi – wystarczy tylko BYĆ, SŁUCHAĆ, ZOBACZYĆ..

I tym pięknym akcentem kończę na dziś i dalej zanurzam się w MIESIĄCU NA LUZIE:)

7 tydzień – Uczę się nadawania intencji – relacja

Kolejny intensywny tydzień za mną:) To pod wieloma względami był niezwykły czas:) Ciekawe było to, że w tym tygodniu miałam 2 moduł kursu „Oczyszczanie energetyczne”, w którym Dorota Jesiołowska-Sołoducha dzieliła się różnymi technikami oczyszczanie energetycznego, pogrupowanych na 5 żywiołów. To są proste techniki, często czynności codzienne, tyle, że z intencją, jak np. mycie rąk:) Jakkolwiek rozumiesz – ja mam tydzień uczenia się nadawania intencji, a tu dostaję info o tym:) To sprawiło, że łatwiej mi było, choć jeszcze długa droga przede mną… Choć jestem znacznie uważniejsza niż kiedyś, to jeszcze sporo intencji potrzebuję w moim życiu na co dzień..

Potrzebuję tu dodać, iż pierwotnie intencja na ten tydzień brzmiała: „Uczę się intencji”, a w trakcie pisania tego wpisu zmieniłam na „Uczę się nadawania intencji”, bo o to mi chodziło, choć ta pierwsza jest równie ważna w moim życiu.. Jakkolwiek sprawdzając, o jaki czasownik mi chodzi z tą intencją, wpisałam frazę „nadawanie intencji”, i wyskoczyła mi ciekawa strona, na której więcej jest o intencji, więc zapraszam:)

A teraz pisząc to wszystko, mam kolejne refleksje.. Z umysłu miałam pomysł na nadawanie intencji, a w rzeczywistości dostałam kilka lekcji uważności, intencjonalnego mówienia i słuchania, choćby wczoraj… Jadąc wczoraj z panią Danusią użyłam niefortunnych słów, określając jej gości, którzy niespodziewanie się dzień wcześniej pojawili, jako nadużywających alkohol. Fakt -dzień wcześniej popili i to całkiem sporo i fakt – wówczas w ten wieczór nadużyli alkoholu, co nie znaczy, że są osobami nadużywającymi ten alkohol.. Te słowa uraziły panią Danusię i słusznie.. A ja ich użyłam, bo chciałam podzielić się swoim lękiem, by zmniejszyć swoje napięcie, bo jednak w dalszym ciągu mam uraz z dzieciństwa, kiedy mój tata bił i pił. Od dzieciństwa unikam i obawiam się osób pijanych; włącza mi się też agresja jako sposób na chronienie siebie.. W tej sytuacji to ja z lęku nadużyłam słów – użyłam ich nieintencjonalnie, w znaczeniu bez uważności..

Inną lekcję – tym razem słuchania z intencją, uwżnością – dostałam zaraz na początku tego tygodnia w sobotę. Sytuacja była z pozoru mała i błaha. W środę kupiłyśmy pieczarki – ładne, bialutkie, które w sobotę były już marne i prawie czarne. I pani Danusia, patrząc na nie, powiedziała, że „pieczarki są padnięte”, co było prawdą. A co ja zrobiłam? Zaczęłam się tłumaczyć, wyjaśniać, tak jakby pani Danusia powiedziała, że to moja wina.. Dotarło do mnie, że ja ciągle noszę w sobie winę, poczucie winy, uczucie, które znam od dzieciństwa.. Tu przypomniały mi się też niektóre moje wcielenia, o których dostałam info poprzez regresing, Kroniki Akaszy czy oczyszczanie duszy, które zakończyłam z poczuciem winy.. Poczułam, że jest to coś bardzo głębokiego.. Rozwiązania tego przyszły dwa w krótkim czasie:) Najpierw tego dnia wieczorem słuchałam jednej z rozmów Marii Nowak – Szabat z coachem Justyną De Prado „Przez przeszkody”. Na końcu pojawiły się słowa, jak to czyjaś obecność może pomóc w rozwiązaniu jakiejś sytuacji (co oczywiście wiem – w końcu sama pracowałam jako psychoterapeuta i byłam też uczestniczką psychoterapii), a ja od dawna w pewnych sytuacjach jestem Zosią – Samosią.. Choć potrzebuję wsparcia emocjonalnego, sama przyglądam się, analizuję i transformuję większość sytuacji trudnych w moim życiu.. Już od jakiegoś czasu zwracały moją uwagę słowa Marii z Agni Ajurweda, powtarzane często, iż w różnych etapach swego życia korzysta ze wsparcia różnych coachów i innych osób, specjalistów w danej dziedzinie, którzy z nią rezonują. Ja prowadziłam kiedyś swoją firmę sama i już jej dawno nie ma.. Poczułam, że może czas zrobić coś z kimś, przy wsparciu kogoś, a nie, jak zwykle, sama.. I ostatecznie tak zrobiłam – umówiłam się z Justyną na jeszcze bezpłatna konsultację i od 15 listopada rozpoczynamy współpracę na jakiś czas:)

Drugie rozwiązanie przyszło 1.11, kiedy wypełniałam 33 (3) dzień mego 90-dniowego warunkowania umysłu.. Kiedy zobaczyłam to zestawienie: 1.11. – 33(3), to poczułam, że to magiczne! No i magiczny dostałam wgląd, iż lekarstwem na to jest LUZ (co swoją drogą znaczy „światło” w języku hiszpańskim:) LUZ, czyli Lekko ii Zabawnie (ii pisane ręcznie blisko siebie przypominają literę u:) LUZ, czyli:

  • żartowanie
  • wygłupianie się
  • zabawa
  • tańczenie
  • uśmiech
  • rozluźniające ćwiczenia fizyczne
  • masaż
  • automasaż
  • oglądanie wzruszających i zabawnych filmów
  • patrzenie lub/i przebywanie z osobami z dystansem do siebie (tu przyszedł mi do głowy Adam Zdrójkowski, którego oglądałam dzień wcześniej w The Voice of Poland – jest to taki ciepły, pełen radości młody BOSKI:) człowiek:))

LUZ to inaczej:

  • miękkość
  • spokój (którego przecież tak pragnę)
  • flow
  • płynięcie
  • swoboda
  • lekkość
  • radość
  • elastyczność
  • przestrzeń
  • kolistość
  • owal
  • łagodność
  • wolność
  • powolność:)

Poczułam, że teraz na szczycie moich marzeń jest właśnie LUZ, bo ona daje możliwość cieszenia się wszystkim, cokolwiek robię, a ostatecznie ten upragniony spokój ducha! To był niesamowity wgląd i cudowna podpowiedź od Wszechświata!

Poczułam, że kolejny tydzień będzie po prostu pod szeroko pojętej Intencji🙂