Archiwa tagu: Transerfing rzeczywistości

9 miesiąc – Narodziny – relacja

Dziś mija dokładnie (co do dnia – dziś piątek jak wtedy!) 9 miesięcy, odkąd rozpoczęłam moje roczne wyzwanie „Od złości do radości”. Od jakiegoś czasu już nie relacjonuję co tydzień czy co dwa o przebiegu wyzwania, jednak dzisiejsza rocznica i to taka symboliczna skłoniła mnie do napisania kilku słów, a dzieje się, dzieje:) I cudownie!!

To jest niezwykłe, że akurat dziś upływa 9 miesięcy od tamtego dnia – tak jak trwa stan błogosławiony.. Niezwykłe jest dlatego, iż 4 dni temu w jakiś sposób narodziłam się na nowo, najpierw umierając.. Temat śmierci towarzyszy mi intensywnie od prawie miesiąca, odkąd wyruszyłam na Podkarpacie do mojej kumpeli Basi – siostry z innego wcielenia, z którą mam właśnie takie siostrzane relacje:) Kiedy miałam do niej jechać i zastanawiałam się, jak tam się przemieszczę z Bazylem, zmarła moja ciocia ze Stalowej Woli i jakoś prawie, że naturalnie zrodził się pomysł, by towarzyszyć tacie w pogrzebie i pojechaliśmy razem z wnukiem cioci, mieszkającym w Płocku. W ten sposób znalazłam się w Rzeszowie, bo tam mieszka syn cioci, a stąd miałam rzut beretem do Krosna, skąd mogła mnie odebrać Basia. Ponad tydzień później jako jedna z 2 osób znalazłam zwłoki młodego sąsiada Basi, który na skutek utraty przytomności wpadł do rowu i się utopił. Przyjęłam to ze spokojem, co mi pokazało, że rzeczywiście mam do śmierci dystans, wynikający z uznania woli duszy do odejścia w czasie i sposobie, jaki sobie wybiera. W międzyczasie czytałam przecudowną książkę „Anioły istnieją naprawdę”, autentyczną historię choroby i uzdrowienia z raka 12-letniej dziewczynki. Kiedy ją czytałam, a dokładniej przemyślenia i refleksje tej dziewczynki, to jakbym czytała o sobie.. Jej dusza miała mocny kawałek samozniszczenia w sobie i potrzebowała przejść ten trudny proces, by podjąć decyzję o życiu.. Kolejny kontakt ze śmiercią w ostatnim czasie odbył tydzień temu podczas 4-dniowych warsztatów „Tkanki sukcesu”, które oparte były na ustawieniach Hellingera. Co ciekawe, to był „mój weekend”, jak ja to mówiłam: pierwszego dnia kończyłam 45 lat, następnego dnia obchodziłam 20-lecie zdania egzaminu na magistra, trzeciego dnia miałam imieniny (imięNiny:), a ostatniego był 13, co jest moją ulubioną liczbą:) Tam temat śmierci szeroko pojętej przewijał się w większości procesów, a ja wspierałam każdego emocjonalnie i energetycznie, jak większość, jak nie wszyscy uczestnicy. Niektóre prace były bardzo mocne, a jednocześnie niesamowicie uwalniające i uzdrawiające! Aż przyszedł czas i na mnie. No i tu się zadziało.. Wg tego, jak zinterpretowała informacje z pola prowadząca (i jak ja te informacje zrozumiałam i zapamiętałam), wyszło na to, że moja przedwcześnie zmarła babcia ze strony mamy, jak i przedwcześnie zmarła mama ciągną mnie do śmierci, a ja podróżując szukam miejsca na śmierć.. Tych informacji nie czułam, a jednak fakt, iż dostałam je od osoby widzącej i czującej więcej niż ja, spowodował mega zamieszanie w moim wnętrzu.. Na ile miałam zaufać sobie, a na ile komuś, kto widzi więcej? Może to moje ego, a nie dusza mówią, że prowadząca nie ma racji? Może to kolejna maska, którą przybrałam, by postawić się w innym świetle? To mocno podważyło moją wiarę w siebie, w swoją intuicję, tym bardziej, że miałam w doświadczeniu sytuacje, kiedy czułam co innego, a w Kronikach Akaszy okazywało się, że to nie ja miałam rację, tylko ktoś inny – ktoś, kto widział i czuł więcej z pola.. Jednak od tamtej pory mocno się rozwinęłam, z jednaj strony spokorniałam i nabrałam dystansu, a też więcej słuchałam siebie. I to właśnie sprawiło, że prawdę mówiąc rozsypałam się wewnętrznie – totalnie następnego dnia po zakończeniu warsztatów.. Na ile miałam ufać sobie? Może znowu coś sobie wymyśliłam? Byłam tego dnia u siostry w Warszawie i zamiast cieszyć się wspólnym czasem, to byłam w jakiś sposób martwa, zapadnięta w sobie, w skrytości płacząca, z chęcią odejścia z tego świata.. To był bardzo trudny dzień.. I choć w dużej mierze byłam gotowa odejść, to resztkami sił napisałam do Darii od portretu Duszy, by za jej pośrednictwem porozmawiać z moimi Mistrzami poprzez Kroniki Akaszy. Czułam, że to dla mnie jedyny ratunek. Niezwykłe było to, iż wystarczyło samo napisanie maila, by poczuć mały przypływ sił, dzięki czemu byłam w stanie spędzić wieczór z siostrą i szwagrem już razem, a nie samotnie na balkonie. Nie wiedziałam, czy Daria znajdzie i przestrzeń i czas dla mnie (w jej kalendarzu na stronie pierwszy wolny termin był 29 czerwca, czyli za 2 tygodnie..), poza tym, czy zgodzi się pracować ze mną telefonicznie, a nie internetowo, jak miała w zwyczaju. Następnego dnia z samego rana ruszałam do Krosna, gdzie od 17 miałam uczestniczyć w kręgu kobiet, co wcześniej mnie bardzo cieszyło, jednak w tym stanie wstępnie czułam niechęć do wszelkich spotkań. To mega puściło w momencie otrzymania smsa od Darii, że ogólnie wchodzi w grę termin 29 czerwca, chyba, że ewentualnie następnego dnia o 13 będzie miała dla mnie półgodziny.. Wręcz popłakałam się ze wzruszenia.. To było boskie! Wiedziałam, że dostanę wsparcie – to mnie poruszało, a jednocześnie sprawiło, iż nabrałam kolejną porcję energii w kierunku życia! Pojechałam z kumpelą na krąg, na którym, choć miał być temat wdzięczności i kobiecości, głównie królował temat rodziców i śmierci.. Co ciekawe w tym dniu była pierwsza rocznica, odkąd poddałam eutanazji mojego ukochanego kocura Tygrysa.. Następnego dnia miałam dzień dla siebie, by się zregenerować po całym tym procesie i już od rana czułam wolę życia!! Wróciłam do życia – bosko! A o 13 miałam spotkanie z moim Przewodnikiem, który potwierdził moje odczucia. To każda dusza podejmuje decyzję, kiedy i jak chce odejść. W moim przypadku nastąpiło zamieszanie ze względu na moją wrażliwość i empatię, przez to odczuwanie emocji innych osób z grupy i energia grupy, która zwykle wspiera, jednak w moim przypadku trochę inaczej przekierowała energię. Zrodziło to zamieszanie u prowadzącej, pomimo jej kompetencji i niesamowitej intuicji. Zupełnie inaczej poszła by ta praca, gdybym była sama, a nie w grupie. Ja sama bardzo cenię umiejętności i intuicję Anny, która prowadziła ten warsztat, jakkolwiek to zdarzenie utwierdziło mnie, by SŁUCHAĆ SIEBIE, swej intuicji oraz być bardzo uważną, co i komu mówię, bo mogę w dobrej wierze zrobić ogromną krzywdę komuś. To mnie utwierdziło, by UFAĆ SOBIE i IŚĆ ZA TYM, CO ZE MNĄ REZONUJE. Od Przewodnika dostałam ważne pytanie: KOMU ODDAJĘ MOJĄ ENERGIĘ? KOMU ODDAJĘ KONTROLĘ? To był najprawdopodobniej jeden z ostatnich warsztatów, o ile nie ostatni, gdzie wgłębiałam się w siebie słuchając kogoś, a nie siebie. Moim kierunkiem jest ugruntować się w sobie. Już coraz bardziej czuję swoją moc, jednak kiedy jestem w gronie osób, które postrzegam jako mocniejsze ode mnie, tracę zaufanie do siebie i swoją moc.. Teraz bardziej czas na słuchanie siebie, wgłębianie się w siebie, szukanie odpowiedzi w sobie.. W najbliższym czasie jadę na kolejne warsztaty, jednak jest na nich zupełnie inny cel. Najpierw – już za tydzień – w magiczny sposób jadę na panchakarmę na Podlasiu z Agni – Ajurweda, gdzie będę się oczyszczać, a jednocześnie dostawać dużo dobrego, jak np. masaże, dobre jedzenie, bycie w przepięknym miejscu z cudowną gospodynią Mirką i z ciekawymi ludźmi, którzy, podobnie jak ja, wgłębiają się w ajurwedę:) Potem najprawdopodobniej będę na warsztatach białego śpiewu z fundacji OVO czy może uda mi się dostać w sierpniu na wyprawę w głąb lasu i siebie (miałam jechać teraz w czerwcu, jednak niespodziewanie zwolniło się miejsce na panczakarmę, na którą czekałam od lutego, stąd podjęłam decyzję o rezygnacji z nadzieją na kolejną szansę:). Na tych warsztatach albo będę czegoś doświadczać, albo być z ludźmi czy sama ze sobą, jednak nikt nie będzie mi mówił, jaka jestem czy co mam robić ze swoim życiem. To czas doświadczania, a nie słuchania kogoś:) Tak naprawdę kolejny raz wraca jak bumerang hasło, by BYĆ SWOIM NAJLEPSZYM PRZYJACIELEM i DBAĆ O SIEBIE:)

Na koniec tej relacji może tylko wspomnę o czymś niesamowitym, jak fakt, iż będąc tu na Podkarpaciu doznaje tego, za czym długi czas tęskniłam: bycie w towarzystwie ludzi, którzy lubią i cenią moje towarzystwo i wspólne spędzanie czasu czy poprzez wspólną pracę czy wspólne wypady:) To jest fantastyczne doświadczenie! Od kilku osób z grona, które tu poznałam, a poznałam przede wszystkim wiele niesamowitych kobiet, często słyszę zapytanie, czy tu zostanę.. Wow! To taki cudowny balsam dla mej duszy, choć jednocześnie raczej czuję, że osiądę w innej części Polski (w ciągu roku okaże się;))) Na dziś nacieszam się tym, co jest i to też pokazuje mi mój rozwój, że przywołuję to, co chcę, więc warto wiedzieć, czego się chce i mówić to do Wszechświata, który mnie akurat mocno wspiera:)) W tym przekonaniu wsparła mnie dodatkowo lektura Transerfingu rzeczywistości, który czytam, a jest inspirujący:)

Od wczoraj realizuję zadanie, które dał mi mój Przewodnik, by wzmocnić radość życia w sobie. Mam codziennie po przebudzeniu zapisać pierwsze zdanie (nie słowo czy obraz, a właśnie zdanie), jakie pojawi mi się, kiedy się obudzę:) To ma być moje przesłanie na dany dzień, a jednocześnie też wesprzeć mnie w uważności:) Wczoraj było coś w rodzaju „Wolę doświadczać” (niż w domyśle: widzieć, słuchać, itp.), a dziś: „Życie jest piękne”! I tym pozytywnym akcentem pożegnam się na dziś:)) Do następnego spotkania:)

30 i 31 tydzień – płynę z nurtem rzeki życia – relacja

No i sobie płynę – boskie uczucie:)) Właśnie „dopłynęłam” do Warszawy – niespodziewany wyjazd, jak na razie cudowny:) Miałam wspaniałą podróż 1 klasą z 2 sympatycznymi pasażerami i z dwoma boskimi kotami – sfinksami: Blue i Gają:) Miałam w ten sposób okazję dłużej z nimi pobyć, zanim przejął opiekę nad nimi ich właściciel:) Cudowne, że miałam możliwość pobyć z nimi w sumie około miesiąca – naprawdę niezwykłe istoty:) Bije od nich spokój i mądrość. No i są nagie, tak po prostu. Jak to byłoby super, gdybyśmy, my – ludzie też mogli po prostu chodzić nago – ktoś chce – bez żadnych podtekstów.. Pamiętam scenę z jednego filmu gdzie zł bohater płynie rzeką czymś w rodzaju kanoe i dopływa do brzegu, na którym przy ognisku siedzi para. Obydwoje półnadzy, co w przypadku chłopaka nie budzi zdziwienia. Dziewczyna początkowo przyciąga uwagę przybysza, jednak zachowuje się tak naturalnie iż ten, jak również widz zapomina, że ona jest pół naga i to było cudowne móc to obserwować! Sama otwieram się na nagość – jest za dużo kontrowersji i nakręconej energii wokół tego.. I tak popłynęłam z tematem i wiesz co – to jest fajne!!

Mam przed sobą weekend z moją siostrą, co mnie bardzo cieszy:) Jest tez niespodziankowy, bo choć planowałam i na luzie umawiałam się z nią, że wpadnę w któryś weekend, jakkolwiek wyszło, że wpadłam szybciej niż myślałam na prośbę kumpeli – by przewieźć te boskie koty:) A siostra z różnych względów osobistych nie mogła się ze mną umówić konkretnie. I tak jestem i nie wiem do kiedy – jak niespodzianka, to na całej linii:)) Fajna jest taka nieokreślona przyszłość – wtedy, kiedy ma się na nią otwartość:) Często niesamowite rzeczy się wydarzają i zwykle dostaję więcej niż gdybym to zaplanowała. Jestem teraz na fali czytania „Transerfingu rzeczywistości”, o którym piszę już kolejny raz i to dodatkowo ładuje mnie pozytywnie i buduje zaufanie do wszechświata, do tego, co się wydarza. To jest głównie pożywka dla mojego umysłu, który dostaje wyjaśnienie różnych informacji, powielających się w wielu źródłach duchowych a jednocześnie moja dusza wycisza się i napełnia spokojem i pokojem:)

W międzyczasie przeżyłam w sumie 2 tygodnie z moim tatą w atmosferze ciepłej i sympatycznej z elementami prawdziwej relacji córka – ojciec, co od lat się nie zdarzyło – to napełniło moje serce:) I usłyszałam 2 razy „córciu” i poszliśmy razem do bistro na obiad:) Takie proste rzeczy a jaką mają dla mnie wartość..

Zakończyłam 6 – tygodniowy proces jako „Podstawy szamanizmu” z Robertem Rientem, co było niezwykłym czasem, a spotkania pełne miłości, ciepła, szacunku wolności.. Stworzyłam mój pierwszy rytuał w kręgu, co było cudownym przeżyciem, choć nie zostałam zabrana przez duchy opiekuńcze w „szamańską podróż ” – pewnie jeszcze nie jestem gotowa jakkolwiek cieszy mnie to, iż odpuściłam na poziomie umysłu, że mi nie wychodzi i inne oceny.. Po prostu „jest jak jest”, otwieram się na to, co jest, a nie co mój umysł wymyślił. Podoba mi się definicja szamanizmu wg Roberta – szacunek do każdej istoty.. Tego na co dzień brakuje, sama się tego uczę każdego dnia..

To, co dla mnie ważnego przydarzyło się w ostatnim czasie to, to iż kolejne słowo wyeliminowałam ze swojego słownictwa: komentarz „bez sensu” i ponownie rozpoczęłam wyzwanie zaprzestania komentowania i wydawania ocen zarówno w myślach, jak i słowach. Mam bransoletkę, którą przekładam z jednej ręki na drugą, gdy tylko coś w tym rodzaju złapię w swej głowie lub na języku – cudownie, jeśli mi się to uda! Czuję ogromną różnicę pomiędzy sobą teraz a kiedyś w tym zakresie, a jednak dalej jest tego za dużo (niezależnie ile by było dopóki to jest:) Bo jakim prawem wypowiadam się jako mądralińska w sprawie która nijak mnie dotyczy?! To ja najlepiej wiem co dla mnie jest najlepsze a ktoś, Ty – o sobie, nikt inny, niezależnie co się tym innym wydaje czy mi o innych.. Inne słowa, których już od dawna nie ma w moim słowniku to: muszę – teraz chcę, robię to lub rezygnuję z robienia czegoś bo to słowo pokazuje zewnętrzną motywację, a nie moją; powinnam – to słowo niesie w sobie poczucie winy, a z tego uczucia uczę się rezygnować, bo ściąga w dół, a nie podnosi na duchu teraz jest mogę lub nie chcę w zależności od sytuacji; strasznie – niesamowite jak to słowo wkradło się i w wielu filmach czy książkach pojawia się w tłumaczeniu, choć na pewno w oryginałach nie ma wyrażenia „strasznie fajnie” czy „strasznie mi się podoba”! U mnie jest po prostu słowo „bardzo” – bardzo fajnie czy bardzo mi się podoba:)

Dalej kontynuuję 40-dniowe wyzwanie codziennych 40 minutowych medytacji, choć chyba zmniejszę czas do pół godziny.. . To dla mnie trudne, a już wydawało mi się, że dam radę, bo często po postu mam pustkę w głowie, bez natłoku myśli.. A jednak kiedy siadam do medytacji w ciszy mój umysł zaczyna intensywnie przemyśliwać coś, co się w stosunkowo niedawnym czasie wydarzyło.. Nie jest to natłok myśli i nie ma, że jakiś temat jak natrętna mucha powraca a jednak trudno mi się wyciszyć i pogadać z duszą.. Zupełnie jest inaczej, kiedy po prostu się wyciszam czy medytuję w prowadzonej medytacji – wtedy mój boski umysł koncentruje się na głosie i nie lata na kilku poziomach.. A jednak, kiedy intencjonalnie medytuję by pobyć w ciszy, to rozmawiam sama ze sobą.. :)) Najbardziej dotykam duszy na łonie natury czy jak czytam coś duchowego co ze mną głęboko rezonuje:)

To najprawdopodobniej ostatnia tego typu relacja a la cotygodniowa – czego nie spodziewałam napisać wczoraj kiedy zaczęłam pisać ten wpis jednak przed chwilą wydarzyło się coś, co zmieniło moje podejście do tego bloga – on mi zniknął.. Mała śmierć – duża zmiana – napiszę o tym w kolejnym wpisie.. Będę pisać, jednak inaczej – tak mi się wydaje:) A dalej idę swoją ścieżką, jestem sobą i Tobie życzę tego samego:) Ostatnio w ramach ćwiczenia, które zaproponowała Dorota Jesiołowska – Sołoducha w Złotym Kręgu, stworzyłam nową samospełniającą się przepowiednię na mój temat: Będąc sobą buduję głębokie i autentyczne relacje z innymi ludźmi. I tu jeszcze tylko mały wtręt. Robiąc inne ćwiczenie od Doroty uzmysłowiłam sobie ogromny swój postęp: bez problemu w szybkim czasie wypisałam 50 pozytywnych swoich stron, co jeszcze kilka lat temu byłoby niemożliwe:) Hurra!!! Rozwijam się i z każdym dniem coraz bardziej się akceptuję taką, jaką jestem:)

27, 28 i 29 tydzień – otwieram swe serce – relacja

Kolejne tygodnie za mną:) Od tygodnia korciło mnie, by napisać, jednak tydzień temu jechałam do domu rodzinnego na święta, potem same święta i dalej odpoczywam w słodkim lenistwie.. To były jedne z fajniejszych świąt – bez spiny, na luzie:) Już 2 tygodnie wcześniej ustaliłam z siostrą, że w tym roku dajemy na luz i po prostu skupiamy się na wspólnym byciu, a jedzenia robimy minimalnie, bo i tak zawsze jest za dużo, a poza tym w tym roku jakoś nie czuliśmy aury świąt. I wyszło to nam na dobre:) Teraz sobie uzmysławiam, że to jest to, czego chciałam – być na luzie i cieszyć się chwilą! Hmm, to przyjemne doświadczać tego, dodatkowo ze świadomością, że jestem na dobrej drodze, że realizuję, co chciałam, co sobie zamierzyłam w tym projekcie:)

Co ciekawe dostałam od siostry zamówienie na zrobienie grochówki:) Numer polega na tym, iż ja od kilku lat nie jem mięsa i nigdy wcześniej nie gotowałam tej zupy. Nauczyłam się jej w miejscu, w którym mieszkałam tej zimy w zachodniopomorskim i robię na czuja wg wytycznych, jakie dostałam od pani Danusi i wychodzi! Podobno rewelacyjna:) Siostra nie może się nadziwić, jak ją robię tak pyszną nie próbując jej.. A ja mam radochę, że robię coś, co smakuje i co uwielbia siostra ze szwagrem i tata:) To dla mnie kolejny przykład jak odpuściłam, bo kiedyś trudno mi byłoby robić tak „wbrew sobie” czy jak to nazwać „niezgodnie ze swoimi wartościami”, tak jak tutaj: nie jem mięsa, a gotuję zupę na nim opartą.. Doceniam swój rozwój:) A jak jest lżej na co dzień..:)

Ogólnie te ostatnie tygodnie były lekkie i leniwe:) Moja lekkość rozpoczęła się od rozmowy telefonicznej z bliską mi osobą, która wysłuchała mnie, co rozpoczęło proces rozpuszczania zaciśniętego serca.. Taka prosta rzecz – wysłuchać bez komentowania i rad, a taka wartościowa! Sama jeszcze łapie się czasami na dawaniu rad, choć nieraz poczułam, że one wkurzają, szczególnie dawane bez proszenia o nie.. To, co dalej pozwoliło mi iść w kierunku lekkości to wysłuchanie o szczęściu tej osoby! Bardzo cenię w sobie umiejętność cieszenia się szczęściem innych, niezależnie w jakim momencie swego życia jestem.. A potem spędziłam jeden z najfajniejszych weekendów z moją siostrą i jej mężem, a także z moją bratanicą (akurat kończyła 5 lat i od wizyty u niej rozpoczął się mój boski weekend:)) Ten krótki czas spędzony w gronie bliskich osób, gdzie cieszyliśmy się po prostu wspólnym byciem, rozpuścił resztki napięcia i pozwolił mi z inna energią powrócić na Podlasie do kumpeli. No i zapoznałam ją i jej córki z moją ulubioną grą w Rummiquba (gorąco polecam każdemu!!), co okazało się wspaniałym ruchem – od tej pory nie jeden wieczór spędziliśmy na rozgrywkach:) Dalej też oglądam serial „Przyjaciółki”. który daje mi radość i łzy – w ten sposób w lekki sposób uzdrawiam i otwieram swoje serce:) Wcale nie trzeba ciężko i mocno pracować, by uzdrawiać się, swoją duszę – w końcu mamy Nową Erę:) I wiesz co jeszcze daje mi spokój, wyciszenie i radość? Układanie drewna do palenia! Bony, jak ja to uwielbiam! Taka prosta czynność, a oprócz drewna, układają mi się myśli i uspokajają emocje.. Polecam! W prostocie tkwi moc:)

Skończyłam wczoraj Krąg z Justyną De Prado – ciekawe doświadczenie, które przyniosło kilka odpowiedzi i medytacji:) Choć miałam zamiar odpuścić sobie kolejną edycję, bo im cieplej, tym więcej wolę być na powietrzu niż w necie, to nowa propozycja jest na tyle ciekawa, że w ogóle rozważam swój w niej udział:) Daję sobie 2 tygodnie na podjęcie decyzji:)) Powoli też kończę kurs szamanizmu, który jest ważnym krokiem w moim rozwoju, aczkolwiek czuję, że nie jestem w nim teraz na 100%.. Jakkolwiek świetnie uzupełnia mi to, co dostałam w książkach „Piąta umowa” oraz w „Transerfing rzeczywistości” – obydwie polecam:) Dziś zrobiłam zadanie, jakie było na ten tydzień, czyli pójście do natury celem złożenia jej daru. Postanowiłam posprzątać teren wokół bloku, czyli miejsce spacerów z moim psem, kiedy jestem u taty. Byłam w szoku, ile śmieci zebrałam w miejscu, które wydawało się być czyste, zresztą – możesz zobaczyć na zdjęciach.. To mi uzmysłowiło, ile ludzie zostawiają śmieci wszędzie.. To też mi uzmysłowiło coś innego. Robiłam to z intencją oczyszczenia tego, co jeszcze jest we mnie, by uzdrowić me serce. Tak poczułam, że we mnie jest tak, jak na tej trasie – wydaje się, że w miarę czysto, a jednak sporo brudów można jeszcze zebrać, pochowanych, zakamuflowanych.. Świetne ćwiczenie – takie proste, a tyle refleksji..

Ciekawa, inspirującą lekturą jest też ów „Transerfing rzeczywistości”. Miałam na razie dostęp do tomu 3, który też wiele mi uzmysłowił. To fakt, że jak nadajemy czemuś nadmierne znaczenie, to jesteśmy w szponach umysłu, który jest boski, jednak kiedy jest wsparciem dla duszy, a nie kiedy dowodzi.. A przede wszystkim oddajemy wtedy energię wahadłom, które tylko na to czekają.. Dobre pytanie: Komu, czemu oddaję swoją energię? Czemu daję ważność? Teraz przede mną 2 pierwsze tomy „Transerfingu rzeczywistości”, w których dowiem się więcej o tych wahadłach.. Teraz, w obecnych czasach dominuje jedno wahadło – na szczęście koncentruję się na czymś innym – na swoim życiu, na radości, na pogłębianiu wiedzy o ajurwedzie, na grze w Rummiquba – i to wahadło nie ma na co dzień na mnie wpływu:) Ta lektura nieźle mnie wspiera w realizacji tego projektu:) A jednocześnie puszczam jego znaczenie.. Jest jak jest, będzie jak będzie – jak to powiedział Stulatek, który wyszedł przez okno czy jakoś tak (super książka, swoją drogą).

Przede mną kilka dni lenistwa i za kilka dni powrót na Podlasie, z czego się cieszę głównie ze względu na możliwość długich spacerów po lesie. Tu, a taty w mieście nie chce mi się iść dalej m.in. ze względu na kaganiec na twarzy:))) Ma to swoje plusy i na tym się skupiam:)

Acha, jeszcze wczoraj – w piątek 9.4.21 – rozpoczęłam 40 dniowe wyzwanie w ramach ostatniego ćwiczenia z kursu „Tkanki sukcesu”. Polega ono na znalezieniu w ciągu dnia 40 minut dla siebie, dla swej duszy z intencją: „Proszę, pokaż mi dokąd, do kogo, jak”.. Cieszę się na nie, choć napotykam trudności w postaci rozproszonego umysłu.. Jakkolwiek to dobry kierunek:) W ogóle ten kurs, choć nie był jakiś rewelacyjny czy rewolucyjny, to jednak nakierował więcej mojej uwagi na ród. Dzięki temu co jakiś czas rozmawiam z tatą o jego rodzinie i jest to ważne i wartościowe:) Jakoś w ogóle czuję inną relację z tatą – więcej w niej lekkości, akceptacji i ciepła niż dotychczas. Nawet dwa razy tata powiedział do mnie „córciu”, co mnie rozczuliło i zaprosił mnie na wspólny obiad do bistro, który lubi:) Ważne są dla mnie te małe chwile:)

Zastanawiam się nad intencją na najbliższy czas.. To może teraz płynę z nurtem rzeki życia – ciekawe, gdzie mnie to zaprowadzi:)

19 tydzień – po prostu jestem – relacja

Szczerze napiszę, że piszę z rozsądku, z głowy, bo na jakimś poziomie nie chce mi się pisać.. Piszę, bo trochę się zadziało i może warto o tym wspomnieć? Też w ten sposób sprawdzę, czy rzeczywiście warto pisać pomimo .. pomimo, że nie chce mi się:))

Ten tydzień zaczął się lekko i radośnie:) Wróciłam jak na skrzydłach (choć mi się nie chciało.. jaki znajomy tekst..:) – uskrzydlona towarzystwem, odpoczynkiem, odpuszczeniem:) To było takie fajne uczucie:) To sprawiło, że byłam pewniejsza, rozmowniejsza, a także głośniejsza:) To, co mnie przestraszało – impreza z okazji urodzin „szefa”, przyjazd gości, który w mej głowie urósł do tłumu, przygotowania w kuchni – okazało się lekkie i spokojne:) Na imprezę raptem przyjechały z daleka 2 osoby (w sumie świętowało 7 osób wraz z jubilatem), z których jedna całą imprezę od strony kulinarnej przygotowała! Ta kobieta jest niezwykła – boska w swej prostocie, a jednak pięknie realizująca swoją misję: uwielbia gotować i po prostu z lekkością to robi:)) A jednocześnie z dystansem i humorem podchodzi do różnych sytuacji, a siedząc cały dzień w kuchni po prostu przyciąga do siebie obecnych mieszkańców.. I tak siedzi przy niej czasami jedna, a czasami cały tłum i się po prostu rozmawia, gada o wszystkim i o niczym.. 🙂 Dzięki niej całość nabrała lekkości i po prostu się wydarzyła, choć, co szczerze mnie zaskoczyło, nie usiadła do stołu z całym towarzystwem.. Takie trochę dziwne tu panują zasady.. Ja też stałam się służącą podającą do stołu, co mnie rozbawiło! Kiedyś bym taką sytuacją była wkur.. i upokorzona, a teraz bosko było doświadczyć dystansu i rozbawienia i wolności, bo większość, jak nie wszyscy goście nie odnaleźli by się w takiej sytuacji, nie potrafiliby z lekkością służyć innym i podawać do stołu:) Poczułam się jak kopciuszek czy jakoś tak, tyle, że bez balu:)) Za to po podaniu już wszystkiego do stołu, miałyśmy prywatną 4-osobową (w urozmaiconym wiekowo kobiecym składzie: 16latka, 45latka, 60latka i 72latka:) lekką imprezę w kuchni:))) Taka scena jak z bajki – na górze arystokracja baluje, a w podziemiach w kuchni toczy się drugie życie:) Bardzo mi się podobało – ciąg dalszy bycia w towarzystwie:) Nastolatka była gościem – niechętnie widzianym przy głównym stole (smutne), więc nas opuściła, natomiast z pozostałymi stworzyłyśmy zgrane trio, które w niedzielę wspólnie zrobiło makaron do rosołu, a w poniedziałek – pierogi! Super to była przygoda, niestety do czasu.. Bańka mydlana padła w środę, kiedy jedna z nich coś mi nagle zarzuciła, co było tak absurdalne, że mnie zatkało. W tym samym czasie miałam od jakiegoś czasu oziębienie relacji z owym szefem – jubilatem, którego po prostu lubiłam, a on od jakiegoś czasu mnie odrzucał, co ja ze swoją wrażliwością energetyczną odczuwałam i czułam mocno. To mnie przygnębiało, a napaść Marianny sprawiła, że się rozpadłam i zapadłam w sobie na 2 dni.. Na szczęście sięgnęłam po wsparcie i poprzez Kroniki Akaszy dowiedziałam się od Mistrzów, iż odpaliła mi sie trauma odrzucenia przez tatę. Zaskoczyło mnie o tyle, że wydawało mi się, że odrzucenie już w pełni uzdrowiłam, a jednak.. A jednak jeszcze coś zostało i potrzebowało uzdrowienia, co kumpela poprzez Kroniki uczyniła.. Bony, od razu lżej się zrobiło, więcej energii i luzu.. Z Marianną za niedługo relacje wróciły do normy, niestety z szefem nie bardzo. Choć mu dodatkowo pomagam w stajni – niewiele, bo niewiele umiem – to po prostu mnie ignoruje lub sztorcuje za byle co.. N a razie po prostu go unikam, jednak dzięki temu podjęłam już decyzję, iż maksymalnie z końcem lutego odchodzę stąd. Przywołuje teraz nowe miejsce, gdzie chcę pomagać i być przyjęta z radością i życzliwością i już:)

Wspomnę jeszcze o 2 wydarzeniach – w jakiś sposób podobnych, a jednocześnie odmiennych:) W czwartek miałam pierwsze z 6 spotkanie online w kręgu z Justyną De Prado, moim coachem:) Co ciekawe pracujemy na bazie „Transerfingu rzeczywistości”, książki, o której ostatnio wspominałam i tworzyłyśmy tzw. slajd, czyli inaczej obraz z przyszłości, w jakiej się chcemy znaleźć:) Ponownie pracuję nad moim domkiem, w którym chcę zamieszkać z partnerem:) Niesamowite, jak to się składa:)) No i za tydzień w czwartek zaczynam półroczny program Złoty Krąg z Dorotą Jesiołowską – Sołoduchą, który ja tak naprawdę zaczęłam w połowie grudnia, a o czym już pisałam. , Już wtedy poczułam, że zyskam więcej, no i już tak jest! Po pierwsze miałam minisesję 1:1 z Dorotą wtedy w połowie grudnia. Po drugie odbyły się już 2 spotkania, które były w promocyjnej cenie, ale za miesiąc – w sumie 2 spotkania, a właściwy program zaczyna się od lutego, a ja te spotkania miałam bez dodatkowych opłat:) Po trzecie – dostałam kurs Rekalibracje, a teraz jeszcze poprosiłam o „Złam kod zarabiania, który też otrzymałam:) No i na koniec ostatnio dostałam wiadomość głosową od Doroty, która wyraża mi wdzięczność, bo moje zaufanie sprawiło, że dzieje się to, co się dzieje:)) Po prostu BOSKO!!

Czuję też, że zmienia się moja relacja z Justą z Podlasia, że się zbliżamy i tworzymy nową jakość relacji i to tez pokazuje zmiany we mnie:)

Cieszę się, iż pomimo początkowej niechęci, jednak zdecydowałam się napisać kilka słów o ostatnim tygodniu, w którym tez odpuściłam Internet, a więcej byłam z ludźmi:) Teraz mam jeszcze maksymalnie miesiąc przed sobą, by skorzystać w pełni z tego, co oferuje mi to miejsce i czas:)

to był tydzień pełen zaskakujących wrażeń – taki uzdrawiający chaos, jak to wyciągnęłam z moich kart:) Aa, dostałam jeszcze kamienną piękną kulę od Justy – tydzień niespodzianek:)

Hmm, i jaki ma być kolejny temat tygodnia? Sama nie wiem, może po prostu niech się dzieje🙂

17 i 18 tydzień – Błogosławię Ciebie, Tobie i w Tobie – relacja

Hmm, właśnie wpisałam sobie temat, jaki ostatnio sobie nadałam, no i.. tak naprawdę te 2 tygodnie upłynęły pod zupełnie innym hasłem: odpoczynek, odpoczywam, leniuchuję – co wolisz:))) Wpisując ten temat uzmysłowiłam sobie, że w ogóle o tym zapomniałam.. niestety.. fakt faktem wpisałam te słowa w stopce mailowej – nie wiem, czy się to tak nazywa, chodzi mi o to, ze do każdego, do kogo wysyłam maila, te słowa są na końcu, na pożegnanie, przed moim podpisem imiennym:) i to na razie wszystko w tym temacie.. szkoda, że to mi wyleciało z głowy – i to całkowicie! Po części dlatego, iż zaraz następnego dnia po wpisie wyjechałam do kumpeli na Podlasie, gdzie miałam być maksymalnie tydzień, a ostatecznie wróciłam wczoraj, po prawie 2 tygodniach:)) I choć pojechałam do pracy, bo pomagałam kumpeli ze złamaną ręką ogarniać przestrzeń i po remoncie kuchni, to ogólnie dla mnie to był wyjazd wypoczynkowo – towarzyski:)) I chyba tego mi było trzeba:))

Mało czasu spędziłam przed kompem i moimi internetowymi kursami, za to rozmawiałam, chodziłam z 3 psami na spacer do lasu pełnego śniegu, grałam w świnki, kolorowałam kolorowanki (oo, wstawię 2 moje dzieła z tego czasu;))) i dużo spałam:) moja dusza nieźle harcowała w tym czasie:) I to było ważne i mi potrzebne – potrzebne dla mojego umysłu 🙂 A, i jeszcze inspirowałam ajurwedą i analizowaliśmy dosze u każdej z osób – w ten sposób trochę sobie poćwiczyłam:) No i jeszcze w związku z tym, iż montaż kuchni się przedłużał, to wyjątkowo uaktywniło się życie towarzyskie, czego normalnie nie ma, i odwiedziłyśmy kilka osób z jej grona w Białymstoku:) W sobotę tydzień temu niespodziewanie morsowałam!! Co uwielbiam, więc się ucieszyłam z takiej możliwości:) I choć nie miałam nic przy sobie, to i tak wiedziałam, że to zrobię:) Jakkolwiek udało się od dziewczyny, u której właśnie byłyśmy, pożyczyć strój i ręcznik i przygoda w pełni się udała:)

Przeżyłam 30 stopniowy mróz i nawet zamarznięcie wody w jednym kranie – na szczęście w drugiej łazience była woda cały czas:) To mi przypomniało, że jeszcze nawiozłam się drewna do domu i pod dom, bo szło jak woda w te mrozy! Kumpela w nocy wstawała, by podtrzymać ciepło w domu:) Ja uwielbiam mieć kontakt z drewnem – nosić, układać, przewozić taczką, stąd to dla mnie był kolejny pomysł na aktywny odpoczynek:))

Co ciekawe zawsze u tej kumpeli sporo czytałam – ma mnóstwo ciekawych książek. Tym razem w ogóle nie miałam na to ochoty – wolałam kolorować:) A jednak ostatnie 2 dni spędziłam w książce, którą polecała Maria Nowak – Szabat. W sumie jest jej 9 tomów – chodzi o „Transerfing rzeczywistości” (autor: Vadim Zeland), a ja czytałam 3:) Kumpela zamówiła go po wysłuchaniu webinaru Marii o wahadłach, opisanych w 1 tomie. Zamówiła 3, bo w innym webinarze ten właśnie tom polecała Maria, gdyż jest w nim sedno relacji międzyludzkich i chyba w sumie tak jest:) Niezła książka, jednak nawet nie powtórzę treści, bo ja to czuję, częściowo już po prostu stosuję, jednak trudno mi to ubrać w słowa. Jakkolwiek to o czym pisze autor, znajduje się również w wielu innych książkach duchowych, tylko inaczej ujęte:) Jakkolwiek warto się z tą pozycją zapoznać:) Mam poczucie, że dzięki tej lekturze jeszcze łatwiej mi będzie realizować mój główny cel, by zamieniać złość w radość:) No i dostałam kilka jeszcze odpowiedzi:)

A na koniec, jak wczoraj wróciłam z wojaży, to przeżyłam magiczną chwilę otwierając paczkę z Empres.pl z kamieniami i talią kart, zakupionych spontanicznie w sylwestra:) Boska była chwila zakupów, a magiczna oglądania owych zakupów! Paczka zapakowana była w szary papier, owiązana sznurkiem, z naklejką „Czekałam na Ciebie, otwórz mnie!”, co jeszcze bardziej podkręcało ten magiczny czas:) Taka miła odmiana po paczkach zawiniętych w tony plastiku.. Kamienie, które zakupiłam w zestawie na bogactwo są cudowne! To pierwsze kamienie, które mnie zawołały, które sama kupiłam.. Do tej pory kamienie mnie nie kręciły.. Mam kilka – dostałam je od różnych osób, w tym mój ulubiony kamień anielski (selenit) od Siugi:), jednak w sumie kamienie to nie moja bajka.. To może się zmienić dzięki tym, które do mnie przyszły – po prostu mnie zawołały:) I jeszcze dostałam boski kryształ górski w ramach przeprosin za zbyt późno wysłaną paczkę – cudnie:)) Czasami warto poczekać:)

Myślałam, że tym razem to będzie krótki wpis, a co piszę, to mi się coś jeszcze przypomina.. Dopiszę jeszcze 2 rzeczy. Pierwsza to ta, iż od 1 stycznia codziennie słuchałam jednej z 21 medytacji balansujących Vatę, stworzonych przez Marysię z Agni-Ajurweda i to było cudne doświadczenie! Są takie piękne, poruszające, wspierające, inspirujące, kojące.. Po prostu WOW! Na szczęście mam je na dysku i dalej będę kontynuować to boskie doświadczenie!! I na tym też upłynął mi czas u kumpeli:))

Kolejna rzecz, jaką chciałam się jeszcze podzielić to to, iż stworzyłam kolejny filmik ze zdjęć z muzyka w tle i jestem z tego dumna! To nie jest dla mnie łatwe, bo praca na kompie mnie wkurza, szczególnie jak nie pracuje on tak szybko, jak ja:) Były momenty, iż chciałam rzucać tym sprzętem, na którym teraz piszę.. Oj, było różnie, jakkolwiek udało się! Pewnie można byłoby go dopieścić, jednak dla mnie to już było wystarczająco – i tak bosko, iż mimo to i późnej pory jak dla mnie (jest 21.30), to ja jeszcze piszę ten wpis.. Jednak przypomniałam sobie, że dziś piątek i to zadziałało mobilizująco:)

Ten czas kończę z większym otwarciem na ludzi i z większą przestrzenią i lekkością w sobie i choć ani odrobinę nie zrobiłam tematu sprzed 2 tygodni, to i tak mam poczucie, że idę w dobrą stronę:) A błogosławić każdego, z kim się spotykam i każdego, do czyjego domu wchodzę, bo tak miało być, jeszcze się nauczę – w eterze już to jest:))

Nawet nie wiem, jaki temat dać sobie na kolejny tydzień (lub dwa:)) Chciałabym po prostu być – być blisko siebie, być tu i teraz, być w obecnej chwili, która jest w danym czasie, być – naprawdę BYĆ – kiedy z kimś rozmawiam, więc może po prostu jestem? 🙂 Jak tak dalej pójdzie, jak ostatnio, to i tak może pojawić się co innego w działaniu:)) Ciekawa jestem, jak to będzie:)