Archiwa tagu: Złoty krąg

Finiszuję – podsumowanie rocznego wyzwania „Od złości do radości”

Dziś ostatni dzień wyzwania, którego podjęłam się rok temu. Od tamtej pory wiele się zmieniło, jestem w innym miejscu – jestem ta sama, a jednak inna, jak zresztą wskazuje na to moje imię (anagram – Nina – inna:) To naprawdę niesamowite, ile zadziało się w ciągu ostatniego roku! Z jednej strony podjęcie się tego wyzwania czasami mnie inspirowało czy motywowało do pewnych działań, a z drugiej – dzięki temu miałam większą uważność na to, co się w tym czasie u mnie dzieje:) Nie przedłużając – czas na podsumowanie.

Zdecydowanie bardziej siebie akceptuję w pełni niż rok temu. Z jednej strony bardzo pomogło mi słuchanie Marii Nowak – Szabat z Agni-Ajurweda, a szczególnie jej słowa, by przyjąć siebie z całym dobrodziejstwem inwentarza, a także zrozumienie jaką mam konstytucję pod kątem dosz i jakie konsekwencje za sobą to niesie. To, że jestem Pitta – Vata na poziomie umysłu dało mi jasność, skąd taka szarpanina we mnie od złości do poczucia winy i ogromnego wewnętrznego bólu.. Z drugiej strony ważny był moment przełomowy, kiedy 14 lipca dostałam przekaz z Kronik Akaszy, by zaakceptować swoją silną, dominującą, władczą naturę, aurę, energię – to było coś, czego w ogóle się nie spodziewałam, będąc całe życie przekonana, iż jest to coś do zmiany – nie ma innej opcji.. A jednak.. A jednak od tamtej pory nastąpiła we mnie ogromna przemiana. Zaczęłam z lekkością i radością o tym mówić i tego doświadczać. Kiedy teraz ktoś mi zarzuca, że jestem np.: „tyranem”, jak to zdarza się obecnie w relacji z podopieczną Heleną, to odpowiadam: „Tak, taka jestem”. I choć nie jestem dumna i zadowolona ze wszystkich swoich poczynań z tej energii, to jednak już nie mam poczucia winy i łatwiej mi odpuścić, a nie nakręcać się i wewnętrznie kotłować, jak to było wcześniej. Piękne jest uczucie wewnętrznej akceptacji i przyjęcia siebie w pełni:) Tak, teraz zdecydowanie częściej jestem swoim najlepszym przyjacielem:)

Przeglądam wpis Rok zabawy ze sobą – przejdźmy do konkretów:) i uśmiecham się do tego, co tam piszę, czując się w innym miejscu:) Z codziennych rytuałów – niestety albo stety – nie zostało już nic.. Nawet ćwiczenia fizyczne.. Akurat do modlitwy, medytacji i ćwiczeń chcę powrócić – warto to zaplanować. Podkreśliłam ćwiczenia fizyczne, bo od panchakarmy, na której byłam na przełomie czerwca i lipca, po codziennych masażach, których tam doświadczyłam, widzę jak ważna jest praca z ciałem. Wiele trudnych doświadczeń puściłam i puszczam na bieżąco na poziomie serca i duszy, zapominając o ciele, w którym wszystko się zapisuje, o ile nic się z tym nie zrobi.. W tym temacie zamierzam udać się na warsztaty do Iwo Łażniewskiej, która pracuje nad poszerzaniem świadomości swego ciała:) Teraz, jak o tym piszę, to poczułam, by od jutra zacząć kolejne roczne wyzwanie „Coś dla ciała, coś dla ducha” i codziennie min 5 min ćwiczyć i 5 min medytować. Tak, to jest myśl! Wow, ale extra!!! A teraz wracam do tematu:)) Czasami, szczególnie, jak ktoś przy mnie wyraża się negatywnie na jakiś temat, błogosławię tę osobę i to, co mówi. No i często koloruję – zdarzają się mandale, a ostatnio zdobyłam kolorowankę z motylami i ptakami:) Obecnie mój codzienny rytuał to kontakt z naturą, choćby krótki, bo to mnie wycisza i napełnia spokojem.

Z autodiagnozy zrobiłam diagnozę dosz na poziomie ciała (Pitta – Kapha) oraz umysłu (Pitta – Vata) oraz kursy Psychologia ajurwedyjska dla profesjonalistów (akurat średni ten kurs według mnie, a kiepska część dla profesjonalistów, z wyjątkiem jednego modułu – przyznaję, że byłam tym kursem mega rozczarowana – może zbyt wiele oczekiwałam?) i Dharma (może być, najbardziej spodobało mi się zrobienie filmu ze zdjęciami symbolizującymi moje marzenia oraz napisanie przemowy z okazji moich 100-letnich urodzin:) Jakkolwiek – jak już wspomniałam, sama autodiagnoza dosz i dzięki temu pełniejsze zrozumienie siebie było ważnym krokiem ku samoakceptacji. Pomaga mi to też na co dzień w różnych sytuacjach, np. teraz jestem uważniejsza, kiedy podnosi mi się Pitta, co idzie w kierunku złości i zapobiegam temu lub niweluję, np. polewanie się wodą w czasie upałów, jedzenie, kiedy zaczynam być głodna – takie proste rzeczy, a sprawiające cuda, ułatwiające codzienność:) Mario – bardzo dziękuję za dzielenie się swoim darem prostego przekazu Ajurwedy, jestem wdzięczna, że trafiłam na Ciebie i skorzystałam z czasu i pieniędzy, które miałam w danym czasie, by nasycić się tą wiedzą i wziąć dla siebie co nieco:) Skorzystałam też z coachingu indywidualnego i grupowego w ramach Kręgu z Justyną De Prado z Wytwórni Obfitości. Skorzystałam też coachingu z Dorotą Jesiołowską – Sołoduchą w ramach organizowanego przez nią Złotego Kręgu, dzięki któremu poznałam kolejne swoje odsłony, tym razem jako Manifestor wg Human Design. I tu potwierdza się moja silna energia.. Niestety – dalej nie udało mi się zrobić kursu Mindfullness.. Już zamieściłam go na stronie startowej przeglądarki, jednak dalej nie zaszłam.. Może kolejne wyzwanie będzie temu sprzyjać?

Jak już wspomniałam byłam w tym roku na panchakarmie, na którą wybierałam się głównie pod kątem oczyszczania emocjonalnego. W jakimś sensie było to, choć zupełnie w inny sposób niż się spodziewałam.. Na pewno uwalniające było 2 razy krzyknąć z całej mocy z bólu i złości w trakcie naciskania punktów Marma, wiedząc, że są świadkowie mego krzyku. Było to uwalniające, gdyż zwykle, jak mam potrzebę krzyczenia, to albo robię to, jak nikogo nie ma lub w taki sposób, by nikt nie usłyszał.. A to tak uwalnia napięcie.. Jakiś czas temu przyszedł mi do głowy pomysł, by w miejscu, w którym osiądę, stworzyć wygłuszone i opatulone na miękko pomieszczenie, by móc swobodnie krzyczeć i walić ze złości czy innego napięcia. Panchakarma była dla mnie emocjonalnie trudna, bo zostałam spacyfikowana przez terapeutę (jakkolwiek dzięki temu 10 dni po jej zakończeniu dostałam przełomowy przekaz z Kronik) oraz odrzucona przez grupę. I tu też wyszły moje oczekiwania, których wydawało mi się, że nie miałam wobec panchakarmy, a jednak.. Jechałam z pustą głową i z nastawieniem, że jadę na SPA i spędzę miło czas w gronie osób, z którymi łączy mnie ajurweda, co wydawało mi się dużym łącznikiem, a którym jednak nie było.. Takie malutkie nastawienie, a takie ogromne konsekwencje.. Bo inaczej bym tak tego nie przeżywała, tylko skupiła się na sobie, jak Włodek, który chadzał tam własnymi ścieżkami. Piękna, choć trudna lekcja. Za to, co dzięki temu zyskałam, jest bezcenne:) No i nauczyłam się tam stawać na głowie i doświadczyłam Jogi wg Sivanandy, w której się zakochałam. W ten sposób utwierdziłam się, by za rok ponownie zapisać się na miesięczny kurs dla nauczycieli w tym nurcie, co z tym roku zostało w Polsce odwołane z wiadomych koronkowych względów. Już nie mogę się tego doczekać!! To byłoby wspaniałe zwieńczenie kolejnego wyzwania;)) Również na panchakarmie pracowałam z oddechem, poza tym niestety nic.. Tak poczułam, by do tego nowego wyzwania dodać 5 minut pranajam:)

W ostatnich 3 miesiącach uczestniczyłam jeszcze w kilku ważnych dla mnie warsztatach. Pierwszy to taki prezent urodzinowy – warsztat „Tkanki sukcesu” z Anną Choińską, która pracuje ustawieniami wg Hellingera na własny intuicyjny sposób. To był ostatni świadomie wybrany warsztat, w którym poddałam się prowadzącej (nie wiem czy jasno to napisałam – raczej już nie pojadę na warsztat prowadzony przez kogoś, kto ma jakąś wiedzę czy pracuje jakąś metodą, chcę mocniej skoncentrować się na szukaniu odpowiedzi w sobie; tę decyzję podjęłam jeszcze przed tym warsztatem, skusiłam się na niego ze względu na wyzwanie i chęć uzdrowienia rodu; na pozostałe warsztaty zapisałam się, bo nie przypuszczałam, że ktoś będzie uzurpował sobie prawo do wchodzenia w moją przestrzeń i kreował się na lidera, który wie lepiej, co dla mnie dobre czy w ogóle kim jestem i czego potrzebuję, jak to było np. na panchakarmie). Skończyło się to moją .. śmiercią – tak odczułam to, co się ze mną działo w poniedziałek po warsztacie, co zostało potwierdzone w Kronikach. W ten sposób narodziłam się na nowo:) Nie po raz pierwszy zresztą w tym wcieleniu. Co ciekawe temat śmierci był (?) ostatnio dość intensywny w moim życiu: pogrzeb cioci na koniec maja w drodze na Podkarpacie, potem znalezienie zwłok młodego sąsiada Basi, który utopił się w strumyku 1 czerwca, następnie moja śmierć 14 czerwca, a na koniec śmierć Donki, zwołującej kręgi kobiece na Podkarpaciu, która zwołała krąg na dzień, w którym dostała udaru i w ten sposób wspólnie z innymi kobietami mogłyśmy jej towarzyszyć w przejściu. Następnego dnia – 13 sierpnia w piątek została odłączona od aparatury podtrzymującej jej życie. Zastanawiam się, czy temat się zakończył, bo obecnie przez miesiąc opiekuję się Heleną, która bardzo chce odejść – może jest mi pisane być przy niej, kiedy jej dusza zdecyduje się opuścić ten świat – jest i będzie tak, jak ma być.

Wracając do warsztatów. Na ostatni tydzień lipca udałam się na wyprawę w głąb puszczy i siebie, zorganizowaną przez Mieszka z fundacji Bycie w lesie. Tam doświadczyłam wielu cudowności: chodzenia po lesie tylko z kompasem, bez znajomości tego lasu, spania w głębi lasu pod drzewami w hamaku, dwa dni odosobnienia, w trakcie których utwierdziłam się, iż las to mój dom, góry natomiast nie – kocham po nich chodzić z lekkim plecakiem i przez chwilę:) Tam też stanęłam w swojej mocy, by zadbać o siebie, chodząc powoli oraz nie zgadzając się na głodówkę na czas odosobnienia, bo było to wbrew moim odczuciom. Zaraz po nim trafiłam na warsztaty białego śpiewu z Fundacji OVO, gdzie doświadczyłam swego postępu w otwieraniu gardła i siebie na słyszenie swego głosu w obecności innych. Tam też byłam dla siebie najlepszym przyjacielem, dbając o swoją przestrzeń. Ciekawe było to, iż podchodziło do mnie niewielu ludzi, jednak jak już rozmawiałam z kimś, to te rozmowy były głębokie, często dotyczące duszy – takie spotkania duszy z duszą:) No i moja dusza rosyjsko – ukraińska naśpiewała się w pieśniach w tych językach. Było pięknie i energetycznie z Ritą – ukraińską nauczycielką:) To tam uzmysłowiłam sobie, ze raczej mam lekki uśmiech na twarzy, już raczej nie łapię się na powadze i marsowej minie:)

W ogóle ostatnie 3 miesiące, kiedy mieszkałam u Basi na Podkarpaciu, były pięknym podsumowaniem tego wyzwania, pokazującym dokąd dotarłam. Mieszkało mi się z Basią lekko, radośnie, wspólnie – małe i większe wypady na łono natury czy spotkania w gronie ciekawych osób. Byłyśmy wzajemnie dla siebie towarzyszkami codzienności, co było mi potrzebne. Tam uczestniczyłam w trzech kręgach na żywo (już nie online) ze wspaniałymi kobietami – kiedy osiądę dołączę lub sama zorganizuję krąg, bo to niezwykłe doświadczenie. To tam podjęłam decyzję, by od września osiąść, co na dziś zostało lekko przesunięte w czasie – po co? Jeszcze nie wiem, jednak na innym poziomie nie ma to znaczenia. Pewnie potrzebowałam jeszcze coś uzdrowić, zanim sama osadzę się:) Też u Basi doświadczyłam bycia sobą w pełni na co dzień. Byłam u niej w gościnie, a jednak pozwalałam sobie na robienie tego, na co w danym momencie miałam ochotę, choćby to miało być czytanie w łóżku cały dzień (raz tak było:). Do tej pory – choć już coraz rzadziej – nastawiona byłam na odwdzięczanie się. Oczywiście – dalej się odwdzięczam, choćby gotując obiad, jednak w różnych momentach słucham siebie i podążam za swoją ochotą, a nie co mi umysł podpowiada, że byłoby lepiej, skoro jestem na czyimś garnuszku. Decyzję, by tak robić, ułatwiło mi wczucie się w odwrotna sytuację – przyjeżdża Basia do mnie, jest u mnie gościem i ja nie miałabym żadnych oczekiwań, poza tym, by trochę czasu spędzić razem, a poza tym – by robiła to, na co ma ochotę:)

Przytoczę fragment, w którym napisałam zaplanowane efekty i odniosę się do nich, na ile udało mi się to osiągnąć.

  • więcej się śmieję niż złoszczę – zdecydowanie tak jest:) nie jest tak, ze się nie złoszczę, jednak zdarza się to rzadziej, a potem mam mniejsze, o ile w ogóle mam, wyrzuty sumienia:) jest mi lżej ze sobą i przyjemniej,
  • kiedykolwiek przyłapię się, to mam uśmiech na twarzy – w większości przypadków tak jest:),
  • zabawnie komentuję zachowanie swoje lub innych, a jednocześnie tych komentarzy jest mniej niż teraz – może inaczej: jestem bardziej otwarta i często sama bezpośrednio mówię o sobie rzeczy, które mogą być trudne w odbiorze dla kogoś, np. o mojej silnej energii i jak na razie przynosi to mega efekty:) mam w sobie większy dystans do siebie i więcej przestrzeni dla innych, co przyniosło efekt w relacji z tatą (na Wielkanoc spędziliśmy razem w sumie 2 tygodnie w radości i lekkości – i to nie tata się zmienił, on dalej pije piwo i spędza czas głównie przed telewizorem, praktycznie do mnie nie dzwoni, to ja podtrzymuje kontakt, jednak w tej relacji jest częściej uśmiech i śmiech:) i moim bratem (obraził się na mnie i nie odzywał prawie rok, a potem niby pogodzeni, a dalej daleko; a teraz, jak odpuściłam i przestałam go w duchu osądzać, po prostu zaczęliśmy z powrotem ze sobą rozmawiać!)
  • jestem bardziej rozluźniona – tak to odczuwam, aczkolwiek w ciele sporo jeszcze napięć starych siedzi…; po doświadczeniu własnej śmierci na poziomie duszy w czerwcu przetransformowałam to doświadczenie i odpuściłam na poziomie serca i duszy, jednak nic nie zrobiłam z ciałem, co wyszło na panchakarmie w trakcie codziennych masaży; to mi uzmysłowiło, jak ważne jest puszczanie traum na poziomie ciała; no i tym bardziej ważna jest dla mnie joga wg Sivanandy, która oparta jest na rozluźnianiu ciała, a nie napinaniu (takie jest moje zdanie oparte na doświadczaniu jej),
  • mam określoną misję – mam i nie mam:) to już ma dla mnie mniejsze znaczenie, choć w oparciu o portret Duszy, który sobie zrobiłam, to ja już tę misje realizuję:) jakkolwiek nie mam, jak niektórzy, jednego zdania czy dziedziny, zawierającej moją misję; po prostu chce żyć, być – blisko siebie i natury:); przyszedł mi pomysł na Centrum SPA, jakkolwiek co ma być, to będzie:)
  • akceptuję złość i widzę w niej potencjał, z którego świadomie i z opanowaniem korzystam – różnie to bywa;
  • nie mam momentów szamotaniny, a w środku czuję spokój niezależnie od sytuacji – są rzadsze, ale, niestety, dalej są, jakkolwiek, co już pisałam, od czasu przekazu o akceptacji swej dominującej natury, jest mi łatwiej; jakkolwiek, co ciekawe, kiedy to piszę, właśnie miałam mały atak złości; taka jest prawda – dalej złość jest częścią mnie…,
  • dbam o siebie, czyli jasno i bezpośrednio komunikuję każdemu, kiedy z czymś mi trudno w danej relacji, jasno wyrażam swoje potrzeby – robię to spokojnie, bez walki:) – zdarza się to znacznie częściej głównie ze wzglądu na moją większą świadomość siebie; to znacznie ułatwia życie, choć nie każdą sytuację:)

Jestem szczęśliwa, iż rok temu podjęłam decyzję o wyzwaniu:) Mój zeszyt Pisaninki od tamtej pory prawie został zapisany przez moje przemyślenia, refleksje, wykonane ćwiczenia.. To namacalny dowód wykonanej pracy:), choć zdecydowanie ważniejsze jest to, jak się czuję na co dzień i jak buduję relacje z innymi, a przede wszystkim sama ze sobą:) No i wynikiem tego jest kolejne wyzwanie! Może nazwę go CUD – gdyż będzie to czas na Ciało, Umysł i Duszę:)

30 i 31 tydzień – płynę z nurtem rzeki życia – relacja

No i sobie płynę – boskie uczucie:)) Właśnie „dopłynęłam” do Warszawy – niespodziewany wyjazd, jak na razie cudowny:) Miałam wspaniałą podróż 1 klasą z 2 sympatycznymi pasażerami i z dwoma boskimi kotami – sfinksami: Blue i Gają:) Miałam w ten sposób okazję dłużej z nimi pobyć, zanim przejął opiekę nad nimi ich właściciel:) Cudowne, że miałam możliwość pobyć z nimi w sumie około miesiąca – naprawdę niezwykłe istoty:) Bije od nich spokój i mądrość. No i są nagie, tak po prostu. Jak to byłoby super, gdybyśmy, my – ludzie też mogli po prostu chodzić nago – ktoś chce – bez żadnych podtekstów.. Pamiętam scenę z jednego filmu gdzie zł bohater płynie rzeką czymś w rodzaju kanoe i dopływa do brzegu, na którym przy ognisku siedzi para. Obydwoje półnadzy, co w przypadku chłopaka nie budzi zdziwienia. Dziewczyna początkowo przyciąga uwagę przybysza, jednak zachowuje się tak naturalnie iż ten, jak również widz zapomina, że ona jest pół naga i to było cudowne móc to obserwować! Sama otwieram się na nagość – jest za dużo kontrowersji i nakręconej energii wokół tego.. I tak popłynęłam z tematem i wiesz co – to jest fajne!!

Mam przed sobą weekend z moją siostrą, co mnie bardzo cieszy:) Jest tez niespodziankowy, bo choć planowałam i na luzie umawiałam się z nią, że wpadnę w któryś weekend, jakkolwiek wyszło, że wpadłam szybciej niż myślałam na prośbę kumpeli – by przewieźć te boskie koty:) A siostra z różnych względów osobistych nie mogła się ze mną umówić konkretnie. I tak jestem i nie wiem do kiedy – jak niespodzianka, to na całej linii:)) Fajna jest taka nieokreślona przyszłość – wtedy, kiedy ma się na nią otwartość:) Często niesamowite rzeczy się wydarzają i zwykle dostaję więcej niż gdybym to zaplanowała. Jestem teraz na fali czytania „Transerfingu rzeczywistości”, o którym piszę już kolejny raz i to dodatkowo ładuje mnie pozytywnie i buduje zaufanie do wszechświata, do tego, co się wydarza. To jest głównie pożywka dla mojego umysłu, który dostaje wyjaśnienie różnych informacji, powielających się w wielu źródłach duchowych a jednocześnie moja dusza wycisza się i napełnia spokojem i pokojem:)

W międzyczasie przeżyłam w sumie 2 tygodnie z moim tatą w atmosferze ciepłej i sympatycznej z elementami prawdziwej relacji córka – ojciec, co od lat się nie zdarzyło – to napełniło moje serce:) I usłyszałam 2 razy „córciu” i poszliśmy razem do bistro na obiad:) Takie proste rzeczy a jaką mają dla mnie wartość..

Zakończyłam 6 – tygodniowy proces jako „Podstawy szamanizmu” z Robertem Rientem, co było niezwykłym czasem, a spotkania pełne miłości, ciepła, szacunku wolności.. Stworzyłam mój pierwszy rytuał w kręgu, co było cudownym przeżyciem, choć nie zostałam zabrana przez duchy opiekuńcze w „szamańską podróż ” – pewnie jeszcze nie jestem gotowa jakkolwiek cieszy mnie to, iż odpuściłam na poziomie umysłu, że mi nie wychodzi i inne oceny.. Po prostu „jest jak jest”, otwieram się na to, co jest, a nie co mój umysł wymyślił. Podoba mi się definicja szamanizmu wg Roberta – szacunek do każdej istoty.. Tego na co dzień brakuje, sama się tego uczę każdego dnia..

To, co dla mnie ważnego przydarzyło się w ostatnim czasie to, to iż kolejne słowo wyeliminowałam ze swojego słownictwa: komentarz „bez sensu” i ponownie rozpoczęłam wyzwanie zaprzestania komentowania i wydawania ocen zarówno w myślach, jak i słowach. Mam bransoletkę, którą przekładam z jednej ręki na drugą, gdy tylko coś w tym rodzaju złapię w swej głowie lub na języku – cudownie, jeśli mi się to uda! Czuję ogromną różnicę pomiędzy sobą teraz a kiedyś w tym zakresie, a jednak dalej jest tego za dużo (niezależnie ile by było dopóki to jest:) Bo jakim prawem wypowiadam się jako mądralińska w sprawie która nijak mnie dotyczy?! To ja najlepiej wiem co dla mnie jest najlepsze a ktoś, Ty – o sobie, nikt inny, niezależnie co się tym innym wydaje czy mi o innych.. Inne słowa, których już od dawna nie ma w moim słowniku to: muszę – teraz chcę, robię to lub rezygnuję z robienia czegoś bo to słowo pokazuje zewnętrzną motywację, a nie moją; powinnam – to słowo niesie w sobie poczucie winy, a z tego uczucia uczę się rezygnować, bo ściąga w dół, a nie podnosi na duchu teraz jest mogę lub nie chcę w zależności od sytuacji; strasznie – niesamowite jak to słowo wkradło się i w wielu filmach czy książkach pojawia się w tłumaczeniu, choć na pewno w oryginałach nie ma wyrażenia „strasznie fajnie” czy „strasznie mi się podoba”! U mnie jest po prostu słowo „bardzo” – bardzo fajnie czy bardzo mi się podoba:)

Dalej kontynuuję 40-dniowe wyzwanie codziennych 40 minutowych medytacji, choć chyba zmniejszę czas do pół godziny.. . To dla mnie trudne, a już wydawało mi się, że dam radę, bo często po postu mam pustkę w głowie, bez natłoku myśli.. A jednak kiedy siadam do medytacji w ciszy mój umysł zaczyna intensywnie przemyśliwać coś, co się w stosunkowo niedawnym czasie wydarzyło.. Nie jest to natłok myśli i nie ma, że jakiś temat jak natrętna mucha powraca a jednak trudno mi się wyciszyć i pogadać z duszą.. Zupełnie jest inaczej, kiedy po prostu się wyciszam czy medytuję w prowadzonej medytacji – wtedy mój boski umysł koncentruje się na głosie i nie lata na kilku poziomach.. A jednak, kiedy intencjonalnie medytuję by pobyć w ciszy, to rozmawiam sama ze sobą.. :)) Najbardziej dotykam duszy na łonie natury czy jak czytam coś duchowego co ze mną głęboko rezonuje:)

To najprawdopodobniej ostatnia tego typu relacja a la cotygodniowa – czego nie spodziewałam napisać wczoraj kiedy zaczęłam pisać ten wpis jednak przed chwilą wydarzyło się coś, co zmieniło moje podejście do tego bloga – on mi zniknął.. Mała śmierć – duża zmiana – napiszę o tym w kolejnym wpisie.. Będę pisać, jednak inaczej – tak mi się wydaje:) A dalej idę swoją ścieżką, jestem sobą i Tobie życzę tego samego:) Ostatnio w ramach ćwiczenia, które zaproponowała Dorota Jesiołowska – Sołoducha w Złotym Kręgu, stworzyłam nową samospełniającą się przepowiednię na mój temat: Będąc sobą buduję głębokie i autentyczne relacje z innymi ludźmi. I tu jeszcze tylko mały wtręt. Robiąc inne ćwiczenie od Doroty uzmysłowiłam sobie ogromny swój postęp: bez problemu w szybkim czasie wypisałam 50 pozytywnych swoich stron, co jeszcze kilka lat temu byłoby niemożliwe:) Hurra!!! Rozwijam się i z każdym dniem coraz bardziej się akceptuję taką, jaką jestem:)

20 i 21 tydzień – niech się dzieje – relacja

Szczerze powiem, że nie pamiętałam o intencji, a kiedy ją zobaczyłam, uśmiechnęłam się w sobie, bo działo się, działo!

To, co teraz najważniejsze to to, iż wyraziłam 2 dni temu swoją decyzję o odejściu z tego miejsca za 2 tygodnie i poczułam wolność! Co ciekawe, kiedy tuż przed rozmową sięgnęłam do moich kart Sacred destiny oracle z intencją wsparcia lub podpowiedzi, bo byłam dość zdenerwowana (nie wiedziałam, jak pani Danusia zareaguje, a niestety musiałam powiedzieć jej przez telefon, bo nie wiadomo kiedy wróci, a wolałam, by miała więcej czasu na znalezienie kogoś do pomocy) i wyciągnęłam kartę Freedom:) Coraz częściej sięgam do moich kart i czuję je mocno – są niezwykłe! A wracając do tematu, to jest kolejny raz, kiedy doświadczam, ile energii zatrzymuję, kiedy cokolwiek trzymam w tajemnicy – tutaj decyzję o odejściu. I ten czas jest potrzebny, by sprawdzić, przyjrzeć się, jednak, jak robię to zbyt długo, to źle to wpływa na moje codzienne funkcjonowanie. Od jakiegoś czasu krąży wokół mnie hasło: NAGA PRAWDA, by być w całkowitej nagości, to jest takie uwalniające, choć nie zawsze łatwe. Ogólnie prawda, szczerość to jest mój sztandar, jak to wyrazili się moi Mistrzowie w Kronikach Akaszy i rzeczywiście tak jest. Jakkolwiek zdarzają się sytuacje, w których coś przemilczam, choć gdyby ktoś się mnie w tym momencie zapytał, co ja sądzę, to niezależnie, jaka trudna jest ta prawda – powiem ją. Uczę się milczeć, bo zdarza mi się narzucać swoje zdanie, mówić je zbyt kategorycznie, zbyt nachalnie, a nie taka jest moja intencja, by wmawiać komuś coś, czego nie czuje. Każdy ma swoją prawdę i swoją drogę. Z jednaj strony cieszę się, że udaje mi się coraz częściej po prostu słuchać, jednak mam wrażenie, że są sytuacje, w których straciła zdolność do wyrażania siebie. Są osoby, z którymi trudno dyskutować czy rozmawiać, bo wchodzą na taki poziom emocji i kategoryczności, że się wycofuję. Najlepszy numer, że ja też mam takie tematy, w których się tak uruchamiam i stąd to po części wycofanie, bo wiem, jakie to jest zamykające.. Aczkolwiek, chyba za bardzo siebie zamknęłam i stąd czasami ma frustracja.. Chciałabym teraz znaleźć się w miejscu, w którym poczułabym flow z daną osobą, dla której bym pracowała, by przyjęła mnie z całym moim dobrodziejstwem – chciałabym na żywo uczyć się wyrażać w trudnych, dotykających mnie emocjonalnie tematach szczerze, acz z szacunkiem do drugiej strony, do jej punktu widzenia. Oczywiście, są już obszary, w których mi się to udało – i chwała Bogu! Jednak dalej są takie sytuacje, w których tracę dystans do siebie i odbieram zbyt osobiście czyjeś słowa lub chcę zbawić daną osobę, uświadamiając ją w jakimś temacie..

Czuję, że jestem u progu mentalnej transformacji. Kiedy wyruszyłam w podróż, w którymś momencie doświadczyłam transformacji w temacie materii i pewnych rzeczy, uznanych przez świat zewnętrzny za ważne, jak np. niektóre zawody. Po prostu przestałam je za takowe uważać. To, tak jakbym zdjęcia zasłony z oczu, przejrzała iluzję i to, co jednego dnia było mega dla mnie ważne, następnego spadło w piedestału.. Podam konkretny przykład. Zanim wyruszyłam, uważałam siebie za osobę raczej biedną, która nie stać było na tyle wspaniałych rzeczy, które oferuje świat. Wchodziłam do galerii handlowej, a tam z każdej wystawy wołały mnie a to buty, a to coś tam.. A ja zatrzymywałam się i wzdychałam i zazdrościłam ludziom, których stać było na te wspaniałości. A teraz? Kiedy mam wejść do galerii, to robię to z niechęcią i szybko, wchodząc po konkretną rzecz – jest to bardzo rzadko (raz – dwa razy do roku). Kiedy mijam witryny sklepów – patrzę obojętnie na te rzeczy i .. żadna mnie nie pociąga, żadnej nie pragnę.. Jestem wolna i teraz czasami mi trudno zrozumieć tę pogoń za materią.. Kiedy spotykam bogatych ludzi, to ciekawią mnie jako ludzie. Jak fajnie się z nimi gada, to bosko, jak się wywyższają czy po prostu nie ma pomiędzy nami flow – odpuszczam. Nie ma we mnie uczucia zazdrości, że ma takie czy inne ciuchy, dom, samochód. Po prostu – jak ją to cieszy, to cudownie, a jak robi to na pokaz czy by zaspokoić wewnętrzną pustkę – współczuję jej. To nie jest tak, że zostałam ascetką, mam ileś rzeczy, i to jak na minimalistkę, którą teraz jestem, całkiem sporo, jednak nie mam do nich przywiązania, choć je lubię:) Po prostu nie mają takiego znaczenia, jak kiedyś nadawałam materii, nie budują mego poczucia wartości. Czuję, że podobny proces dzieje się w sferze uczuciowo-mentalnej. Widzę coraz bardziej, jak przejmuję się słowami czy zachowaniem drugiej osoby, co patrząc na to z boku – nie ma znaczenia. To jest jej czy jego świat i jak już to świadczy to o tej osobie, np. to że przechodzi koło mnie, nie mówiąc dzień dobry, choć to ta osoba wchodzi do przestrzeni, w której już ja jestem. To ignorowanie mnie – to jest słowo klucz: MNIE, odbieram do siebie.. Ostatnio pojawiło mi się, by na różne sytuacje, które mi się przydarzają, a dokładniej na zaskakujące, trudne w mej ocenie dla mnie reakcjach ludzi na mnie czy w moim towarzystwie mówić sobie w duchu: to zabawne:) I to buduje we mnie dystans do tego i możliwość spojrzenia na to z boku, a jednocześnie wywołuje uśmiech, co przetorowuje lżejsze emocje:) Tu znaczenie miała relacja z panem Jarkiem, mężem pani Danusi, który w którymś momencie emocjonalnie mnie odrzucił, czego pewnie w 100% nie był świadomy. Objawiało się to ignorowaniem, pomijaniem, a jak już się do mnie odzywał, to komentował jedzenie, które przygotowywałam – oczywiście zero pochwały, a raczej wyśmiewanie tego, jak i co robię. To kilka objawów, a ja – osoba wrażliwa emocjonalnie – wyczuwałam to w polu i bardzo cierpiałam. Ryczałam jak bóbr w samotności, a jednocześnie unikałam kontaktu. Okazało się po wejściu w Kroniki Akaszy, iż uruchomiło to traumę odrzucenia przez tatę, co mnie o tyle zaskoczyło, że myślałam, iż już to uzdrowiłam, a jednak.. Kolejna warstwa się pokazała i kumpela w Kronikach mi to uzdrowiła. Trochę nabrałam dystansu, jednak dalej przeżywałam – tydzień temu wręcz miałam objawy depresji.. I wtedy do mnie dotarło z mocą, iż ciągle myśląc o tym, przeżywając, cały czas to wzmacniam zgodnie z zasadą, iż to, na czym skupiam uwagę, to rośnie.. Oczywiście znam tę zasadę i często z niej korzystam, by zatrzymać myślenie czy rozmowę na jakiś temat, a jednak, kiedy u mnie w grę wchodzą emocje dotykające tak mocno serca, to odpadam.. Fakt faktem na coraz krótszy czas, a jednak w pierwszej chwili zapadam się w sobie.. Poza tym dotarło do mnie jeszcze jedno – ja bardziej przejmuję się innymi niż sobą. Moje myśli często są skupione na tym, by ułatwić życie innych, zapominając o sobie.. Oczywiście, mówię o pewnych niuansach, bo nie mogę napisać, że w ogóle nie dbam o siebie – są obszary, w których robię to świetnie, jednak dalej mam takie sfery, w których innych stawiam ponad siebie, zamiast na równi.. Napiszę szczerze, że odkąd to do mnie przyszło, to chyba w końcu jestem bardziej gotowa na to, by coś z tym zrobić, by wyjść z błędnego koła, które tworzę. Mam poczucie, że coś się we mnie zmieniło, co zostało wzmocnione uwolnieniem poprzez wyrażenie swej decyzji, co przejawia się też zmianą relacji pomiędzy mną a panem Jarkiem. Jest to odczuwalne – jest więcej lekkości i radości, choć dalej jest pewien rodzaj dystansu, aczkolwiek nie biorę tego do siebie. Tak naprawdę jestem wdzięczna jemu, że dał mi możliwość uzdrowienia kolejnej warstwy w sferze odrzucenia:)

Doświadczyłam jeszcze jednej ciekawej rzeczy. Na 2 dni straciłam dostęp do internetu, najprawdopodobniej przez pogodę (mrozy i silne wiatry, cudowne zawieje śnieżne:), choć przyznam się, że byłam w takim dołku, co pobudziło czarnowidztwo, iż podejrzewałam pana Jarka o jego wyłączenie.. Proszę o wybaczenie! To było super doświadczenie, bo od lipca intensywnie, w przeciwieństwie do ostatnich lat, korzystam z netu, bo słucham o Ajurwedzie czy Doroty, uczestnicząc w wielu kursach, które wykupiłam. I choć jestem przeogromnie wdzięczna za tę wiedzę, za wglądy, za całość, to po prostu ucieszyłam się, że nie ma netu! Poczułam się dużo lżej.. Na szczęście powoli kończę te kursy, zostało mi stosunkowo niewiele. Jak skończę, to pozostaną mi 2 kręgi: z Justyną i Dorotą. Co ciekawe, tak się w końcu złożyło, że obydwa są w tym samym dniu raz na 2 tygodnie! Na szczęście o różnych godzinach:) Właśnie 2 dni temu miałam pierwszy z 5 takich intensywnych czwartków:) A potem zostanie tylko krąg z Dorotą, który jest programem półrocznym. Jedno i drugie wspiera mnie w tym wyzwaniu, dzięki któremu mnie teraz czytasz, dając radość, lekkość, przyjemność i kontakt z ludzi, a przy okazji rozwój duchowy i osobisty:) To moje poczucie przeładowania zaowocowało tym, iż wypisałam się z jednego newlettera, dzięki któremu miała ostęp do fajnych darmowych warsztatów online, jednak poczułam, że to too much.. I jeszcze jedno – że zmniejszę ilość wpisów – relacji, bo choć teraz mi się cudnie pisze, to czuję się przeładowana – wolę pisać mniej, rzadziej, a z lekkością. Teraz piszę po 2 tygodniach, bo skorzystałam z tego, iż tydzień temu nie było netu. To też mi pokazuje, jak ja sama się wiążę.. Tak naprawdę mogę pisać, kiedy chcę, jednak sama przed sobą zobowiązałam się do cotygodniowej relacji i wewnętrznie trzyma mnie to.. Właśnie teraz, w tym momencie, jak to piszę, ZWALNIAM SIEBIE Z TEGO ZOBOWIĄZANIA.. Łzy zakręciły się w moich oczach.. Chyba tego potrzebowałam.. Wcześniej miałam napisać, co innego, wyznaczyć sobie wstępną datę kolejnej relacji, a teraz napiszę tak: nie wiem, kiedy będzie next time – może za 2 tygodnie, może za 3 dni, a może za pół roku.. Będzie, kiedy będzie. Na kręgu u Doroty od mojej duszy dostałam przekaz na najbliższe 2 tygodnie do następnego spotkania, by odpuścić i cieszyć się życiem i za to się ponownie zabieram:) Cudowności i do next time nie wiem kiedy:)

19 tydzień – po prostu jestem – relacja

Szczerze napiszę, że piszę z rozsądku, z głowy, bo na jakimś poziomie nie chce mi się pisać.. Piszę, bo trochę się zadziało i może warto o tym wspomnieć? Też w ten sposób sprawdzę, czy rzeczywiście warto pisać pomimo .. pomimo, że nie chce mi się:))

Ten tydzień zaczął się lekko i radośnie:) Wróciłam jak na skrzydłach (choć mi się nie chciało.. jaki znajomy tekst..:) – uskrzydlona towarzystwem, odpoczynkiem, odpuszczeniem:) To było takie fajne uczucie:) To sprawiło, że byłam pewniejsza, rozmowniejsza, a także głośniejsza:) To, co mnie przestraszało – impreza z okazji urodzin „szefa”, przyjazd gości, który w mej głowie urósł do tłumu, przygotowania w kuchni – okazało się lekkie i spokojne:) Na imprezę raptem przyjechały z daleka 2 osoby (w sumie świętowało 7 osób wraz z jubilatem), z których jedna całą imprezę od strony kulinarnej przygotowała! Ta kobieta jest niezwykła – boska w swej prostocie, a jednak pięknie realizująca swoją misję: uwielbia gotować i po prostu z lekkością to robi:)) A jednocześnie z dystansem i humorem podchodzi do różnych sytuacji, a siedząc cały dzień w kuchni po prostu przyciąga do siebie obecnych mieszkańców.. I tak siedzi przy niej czasami jedna, a czasami cały tłum i się po prostu rozmawia, gada o wszystkim i o niczym.. 🙂 Dzięki niej całość nabrała lekkości i po prostu się wydarzyła, choć, co szczerze mnie zaskoczyło, nie usiadła do stołu z całym towarzystwem.. Takie trochę dziwne tu panują zasady.. Ja też stałam się służącą podającą do stołu, co mnie rozbawiło! Kiedyś bym taką sytuacją była wkur.. i upokorzona, a teraz bosko było doświadczyć dystansu i rozbawienia i wolności, bo większość, jak nie wszyscy goście nie odnaleźli by się w takiej sytuacji, nie potrafiliby z lekkością służyć innym i podawać do stołu:) Poczułam się jak kopciuszek czy jakoś tak, tyle, że bez balu:)) Za to po podaniu już wszystkiego do stołu, miałyśmy prywatną 4-osobową (w urozmaiconym wiekowo kobiecym składzie: 16latka, 45latka, 60latka i 72latka:) lekką imprezę w kuchni:))) Taka scena jak z bajki – na górze arystokracja baluje, a w podziemiach w kuchni toczy się drugie życie:) Bardzo mi się podobało – ciąg dalszy bycia w towarzystwie:) Nastolatka była gościem – niechętnie widzianym przy głównym stole (smutne), więc nas opuściła, natomiast z pozostałymi stworzyłyśmy zgrane trio, które w niedzielę wspólnie zrobiło makaron do rosołu, a w poniedziałek – pierogi! Super to była przygoda, niestety do czasu.. Bańka mydlana padła w środę, kiedy jedna z nich coś mi nagle zarzuciła, co było tak absurdalne, że mnie zatkało. W tym samym czasie miałam od jakiegoś czasu oziębienie relacji z owym szefem – jubilatem, którego po prostu lubiłam, a on od jakiegoś czasu mnie odrzucał, co ja ze swoją wrażliwością energetyczną odczuwałam i czułam mocno. To mnie przygnębiało, a napaść Marianny sprawiła, że się rozpadłam i zapadłam w sobie na 2 dni.. Na szczęście sięgnęłam po wsparcie i poprzez Kroniki Akaszy dowiedziałam się od Mistrzów, iż odpaliła mi sie trauma odrzucenia przez tatę. Zaskoczyło mnie o tyle, że wydawało mi się, że odrzucenie już w pełni uzdrowiłam, a jednak.. A jednak jeszcze coś zostało i potrzebowało uzdrowienia, co kumpela poprzez Kroniki uczyniła.. Bony, od razu lżej się zrobiło, więcej energii i luzu.. Z Marianną za niedługo relacje wróciły do normy, niestety z szefem nie bardzo. Choć mu dodatkowo pomagam w stajni – niewiele, bo niewiele umiem – to po prostu mnie ignoruje lub sztorcuje za byle co.. N a razie po prostu go unikam, jednak dzięki temu podjęłam już decyzję, iż maksymalnie z końcem lutego odchodzę stąd. Przywołuje teraz nowe miejsce, gdzie chcę pomagać i być przyjęta z radością i życzliwością i już:)

Wspomnę jeszcze o 2 wydarzeniach – w jakiś sposób podobnych, a jednocześnie odmiennych:) W czwartek miałam pierwsze z 6 spotkanie online w kręgu z Justyną De Prado, moim coachem:) Co ciekawe pracujemy na bazie „Transerfingu rzeczywistości”, książki, o której ostatnio wspominałam i tworzyłyśmy tzw. slajd, czyli inaczej obraz z przyszłości, w jakiej się chcemy znaleźć:) Ponownie pracuję nad moim domkiem, w którym chcę zamieszkać z partnerem:) Niesamowite, jak to się składa:)) No i za tydzień w czwartek zaczynam półroczny program Złoty Krąg z Dorotą Jesiołowską – Sołoduchą, który ja tak naprawdę zaczęłam w połowie grudnia, a o czym już pisałam. , Już wtedy poczułam, że zyskam więcej, no i już tak jest! Po pierwsze miałam minisesję 1:1 z Dorotą wtedy w połowie grudnia. Po drugie odbyły się już 2 spotkania, które były w promocyjnej cenie, ale za miesiąc – w sumie 2 spotkania, a właściwy program zaczyna się od lutego, a ja te spotkania miałam bez dodatkowych opłat:) Po trzecie – dostałam kurs Rekalibracje, a teraz jeszcze poprosiłam o „Złam kod zarabiania, który też otrzymałam:) No i na koniec ostatnio dostałam wiadomość głosową od Doroty, która wyraża mi wdzięczność, bo moje zaufanie sprawiło, że dzieje się to, co się dzieje:)) Po prostu BOSKO!!

Czuję też, że zmienia się moja relacja z Justą z Podlasia, że się zbliżamy i tworzymy nową jakość relacji i to tez pokazuje zmiany we mnie:)

Cieszę się, iż pomimo początkowej niechęci, jednak zdecydowałam się napisać kilka słów o ostatnim tygodniu, w którym tez odpuściłam Internet, a więcej byłam z ludźmi:) Teraz mam jeszcze maksymalnie miesiąc przed sobą, by skorzystać w pełni z tego, co oferuje mi to miejsce i czas:)

to był tydzień pełen zaskakujących wrażeń – taki uzdrawiający chaos, jak to wyciągnęłam z moich kart:) Aa, dostałam jeszcze kamienną piękną kulę od Justy – tydzień niespodzianek:)

Hmm, i jaki ma być kolejny temat tygodnia? Sama nie wiem, może po prostu niech się dzieje🙂

14 i 15 tydzień – lekkość i bycie na luzie w tym czasie świątecznym – relacja

I jest! Udało się! Tak się rozluźniłam, że w ogóle po raz pierwszy całkowicie zapomniałam o wpisie z relację:)) Hurra!! Minęły 2 tygodnie nawet nie wiem kiedy.. I już mamy Nowy Rok i cudownie!!

Dziś krótko. Rzeczywiście te święta upłynęły mi w lekkości, co nie znaczy, że nie było momentów trudnych – były 3 i szybko minęły, kiedy wyraziłam po prostu co czułam, bez przedłużania, komentowania oraz kiedy dałam sobie czas na wybrzmienie emocji. Na spokojnie:) Już dawno nie jechałam do domu rodzinnego z taką chęcią i radością, wiedząc, że trzeba będzie ogarnąć mieszkanie, bo tata i bałaganiarz, i sił też już ma mniej, a brat .. I rzeczywiście był totalny burdel, nawet większy niż zwykle, jednak z lekkością i radością to ogarnęłam:) Tacie ugotowałam grochówkę na mięsie, a sama mięsa nie jadam i nigdy wcześniej nie gotowałam. Po prostu tu gdzie jestem jedzą, a jest w miarę prosta do zrobienia, to poczułam, że mogę zapisać przepis, by raz na jakiś czas zrobić, a przed świętami poczułam, by zrobić tacie, bo bardzo lubi. I bingo! Bardzo go to ucieszyło, a siostra ze szwagrem, którzy również lubią grochówkę, byli zszokowani, jaka wyszła pyszna i bez próbowania:) No i że na mięsie – siostra była pewna, że ugotuję grochówkę-wege, no i ją zaskoczyłam, szwagra zresztą też:)

To, co się wydarzyło w ostatnim czasie to to, że każdego dnia dzień zaczynam i kończę słuchając jakiejś medytacji, które zgrałam na telefonie, a dostałam z różnych źródeł w ostatnim czasie:) No i zakończyłam na razie coaching z Justyną De Prado, co było cudną, głęboką podróżą w podświadomość. Wyszły tak zaskakujące mnie, głębokie przekonania nt pieniędzy i mego poczucia bezpieczeństwa.. Rozbroiłam mur z cegieł, który postawiłam pomiędzy mną a pieniędzmi i zamieniłam go w kuchenkę – piec, która daje ciepło, a z pieniędzmi spotkałam się na imprezie:) Utuliłam mego stalowego, czarnego jeża, pełnego ogromnych kolców, chroniącego moje różowe delikatne, kruche serce. Pod wpływem miłości zmiękł, zamienił się w kolorową gąbkę w kolorach od czerwieni poprzez pomarańcz do żółci na zewnątrz, która może służyć do masażu:) A w środę wyciągnęłam kartę z Dixit, z którymi ostatnio pracuję, na której jest postać w żółtym płaszczu, a w tle na niebie pozostałe kolory mego wewnętrznego jeżyka:) I poczułam, że ten płaszcz to właśnie zewnętrzna warstwa jeżyka – żółć przemieniła się w złoto, a kolce w pióra:)) Justyno – jestem Tobie przeogromnie wdzięczna za wspólną pracę! To nie koniec naszej współpracy, bo zapisałam się do niej na 3 miesięczny krąg z coachingiem grupowym🙂 Mam teraz teraz ogromną potrzebę bycia w grupie z wspierającymi osobami – mówić, dzielić się, słuchać w kontakcie:)

Też więcej słucham swojej intuicji:) Temu przysłużył się m.in. kurs Flow i inne przekazy od Doroty Jesiołowskiej – Sołoduchy. Odbyło się też pierwsze spotkanie w Złotej Gwieździe, na którym minisesja oraz rytuał poruszyły moje serce – otworzyła się jakaś rana do uzdrowienia:) Co jest cudowne to to, iż po raz pierwszy nie miałam potrzeby zrozumieć tego z umysłu i to jest boskie, takie lekkie!! A wczoraj na zakończenie roku po wysłuchaniu ostatniego webinaru w Flow o narzędziach intuicji poczułam jedne karty w sklepie Doroty i kupiłam je wraz z zestawem kamieni na bogactwo i piramidą kryształową:) To była tak spontaniczna decyzja, a przyniosła mi tyle radości! Już nie mogę się tego doczekać:)))

Słuchając mantry Om Trayambakam, którą śpiewa Marysia z Agni – Ajurwedy 108 razy na powitanie Nowego Roku, kończę na dziś:) Jeszcze w innym wpisie podzielę się naukami – lekcjami, jakie wynoszę z 2020 roku:)

Na najbliższy czas daję sobie intencję podążania i słuchania swej intuicji🙂 Ciekawe dokąd mnie to doprowadzi:))

13 tydzień – Jestem tu i teraz oraz 3 miesiąc wyzwania – relacja

To niesamowite, że dokładnie dziś w punkt mijają 3 miesiące, odkąd rozpoczęłam mój projekt – w piątek 18 września:) i dodatkowo, że dziś mija 13 jego tydzień – ja uwielbiam 13!! Cudowne zgranie:))

Najpierw kilka słów o tym tygodniu, który był ważny i intensywny. Intensywny pod względem fizycznym – w ciągu 4 dni umyłam 17 okien, które są tak składane i tak duże, że 1 jest jak przeciętne 3 okna, czyli jakbym umyła 51 okien.. No, sama jestem pod wrażeniem! A dodatkowo, a nawet przede wszystkim był to intensywny tydzień pod względem emocjonalnym – od jakiegoś czasu boksowałam się, kiedy poruszyć ważny, acz trudny dla mnie temat zapłaty za moją pracę w miejscu, w którym jestem obecnie. W trakcie pierwszej rozmowy, kiedy tu przyjechałam, usłyszałam cichy głos „zaufaj” i nie pytałam o pieniądze, a okazało się, że pani Danusia o pieniądzach mówić nie lubi i tak temat się rozpłynął.. A z czasem zaczęło mnie uciskać, bo mam różne doświadczenia w mej podróży z wynagradzaniem mojej pracy, nie wspominając o różnych doświadczeniach z pieniędzmi w moim życiu.. Zdaję sobie sprawę, że to ja blokuję ów dopływ, choć jednocześnie czuję, że żyję w bogactwie i obfitości – naprawdę dużo dostaję na co dzień! Sporo zrobiłam sama, od miesiąca nad tym pracuję z Justyną De Prado i rozpuszczamy różne moje przekonania, niektóre bardzo mocne, jak np. że pieniądze blokują moją moc i kreatywność.. A jednocześnie dalej trudno mi było podjąć temat.. Po drodze wyszła jeszcze rana czarownicy, którą mocno poczułam, choć nie zdziwiłabym się, gdybym była raczej czarownicą w męskiej postaci, którą to dotknęło.. (zdecydowanie częściej byłam mężczyzną w poprzednich wcieleniach, kilka razy byłam magiem po czarnej stronie, a wiem przynajmniej 2 wcieleniach, gdzie zostałam zabita za czynienie dobra, a jednocześnie czegoś nieszablonowego, dla szerszej społeczności..) Jakkolwiek wczoraj tego dokonałam! W sumie rozmowa na ten temat trwała.. może 2 minuty.. Okazało się, że pani Danusia myślała o tym, nawet planowała porozmawiać ze mną, jednak jej niechęć do rozmów na ten temat sprawiły, że to odwlokła i tak wyszło.. W każdym razie wyjeżdżając na święta, wyjadę bogatsza:) Dobrze rozpoznałam głos intuicji, by zaufać:)

Chcę jeszcze opowiedzieć jeszcze o kilku ważnych wydarzeniach w klimacie intuicji i pieniędzy:) A to ostatnio 2 tematy przewodnie w moim życiu, a intuicja to przecież bycie tu i teraz, w temacie, jaki nadałam sobie na ten tydzień:) Pierwsza to to, że zapisałam się na Złoty Krąg u Doroty Jesiołowskiej – Sołoduchy i to jest inwestycja, którą poczułam sercem od razu, choć mój umysł wariował, kiedy widział cenę.. A jednak z lekkim sercem zdecydowałam się, bo czuję, że ten krok to krok ku obfitości pieniędzy w moim życiu, by przetransformować w działaniu stare schematy biedy we mnie. Co ciekawe tego samego dnia na inną ofertę 10 razy tańszą na ten sam okres czasu i bogatszą w materiały poczułam, ze jest za droga.. Tam też ważny był kontekst, jakkolwiek to było cenną lekcją, że cena nie ma znaczenia, liczy się coś innego:) I choć na razie krąg został przesunięty w czasie, bo nie zebrała się odpowiednia ilość osób, to ja jestem przeszczęśliwa! Już dostałam dodatkowo Kurs rekalibracji u Doroty, bo jakoś sam z siebie doszedł do mnie mail powitalny i Dorota zdecydowała się mi go w takim razie podarować (Wszechświat działa!!). A wczoraj dostałam sesję z nią 1:1, co mi pomogło przeprowadzić wczorajszą rozmowę z panią Danusią:)

Jedno z przekonań, jakie wprowadzam w życie, to takie, że pieniądze lubią do mnie wracać, przybywać i bywać przy mnie, bo zauważyłam, że trudno im do mnie wrócić, kiedy je komuś pożyczę.. I wczoraj na spacerze znalazłam na drodze 10 złotych. Ucieszyłam się bardzo, że pieniądze leżą na mojej drodze:) Za chwilę dotarło do mnie, ze to jest moje 10 złotych, które nosiłam w kieszeni kurtki i nawet nie zauważyłam, jak któregoś dnia wyciągając coś z kieszeni – więc do mnie wróciły!! Extra!! Cudowny kolejny znak od wszechświata, że zmienia się moja wewnętrzna przestrzeń:))

Ok, przejdę teraz do podsumowania tych 3 miesięcy – sama jestem ciekawa, jak ono wyjdzie:) Przejrzę swoją listę konkretów, którą opisałam i wypiszę co już zrobiłam:)

  • Poranne rytuały lekko się zmieniły. Na dziś od 80 dni realizuję 90-dniowy program warunkowania umysłu, dzięki któremu codziennie czytam kilka lub kilkanaście afirmacji, które mam na swojej liście, stworzonych dla mnie. Co ciekawe – budzę się ok 6, często słuchając jakichś medytacji, by być gotową do wstania pół godziny czy bawet godzinę później. Czasami mówię modlitwę, jednak nie codziennie, choć szkoda. No i naprawdę zaczęłam ćwiczyć – 5 minut, ale jednak:) I to powitanie słońca, którego do tej pory nie czułam:) Wieczorem w ramach tego programu wypisuję wdzięczności i sukcesy dnia, a także, co dla mnie jest cudowną nowością – za co siebie doceniam (zamiast czekać, aż ktoś mnie doceni – polecam tę praktykę szczególnie tym, który takiego docenienia, tak jak ja, potrzebują na co dzień:)
  • dalej błogosławię wszystko, a szczególnie trudne, oceniające słowa ludzi wokół mnie, co pozwala mi zatrzymywać się w mojej ocenie ich postępowania, bo to nie tędy droga – jest mi z tym lżej i mniej się nakręcam:)
  • poczułam, że brakuje mi pytania siebie na koniec dnia, co sprawiło mi radość i przyjemność w danym dniu – wypisuję wdzięczności, jednak nakierowanie się na radość i przyjemność wzmocni to jeszcze mocniej, więc do tego wrócę:)
  • z autodiagnozy jakoś tak po prostu bez planowania tego zdiagnozowałam się pod kątem dosz z ajurwedy (jestem Pitta – Kapha na poziomie ciała, a Vata – Pitta na poziomie umysłu – niezła mieszanka, jednak dało mi to jeszcze większe zrozumienie siebie – czuję większą akceptację swojej osoby:), przesłuchałam nagrań z astrologii zachodniej i wedyjskiej, dało mi to ciekawe wglądy w siebie – natomiast teraz poczułam, by wypisać jeszcze to, co na dziś najmocniej zapadło mi w pamięci:) oraz przeczytałam info z testu MBTI:)
  • kurs mindfullness niestety jeszcze nie ruszony, jakkolwiek już znalazł się na tapecie strony startowej:))
  • intencji poświęciłam kilka tygodni – są chwile, kiedy ją stosuję świadomie, częściej jednak zapominam o niej – tak jest na dziś
  • codziennie jestem na min półgodzinnym spacerze zwykle z kilkoma psami, które często rozśmieszają mnie do łez i pobudzają do głośnego śmiechu:)); wprowadziłam nowy sposób witania się z moim psem, co bardzo nas zbliża do siebie:)
  • zdecydowałam się oglądać The Voice of Poland, bo ten program mnie porusza i daje ogromną przyjemność – wrażeń i poruszeń serca miałam co niemiara:)
  • częściej niż kiedyś śmieję się, żartuję, zabawnie komentuję lub błogosławię w myślach, w każdym razie jest więcej radości we mnie:)
  • sesja z Kasią Hoppe – mocna, mega wartościowa, oczyszczająca:)
  • poprzez 90-dniowy program warunkowania umysłu wizualizuję często moje idealne życie:) czuję je całą sobą, choć jeszcze domku drewnianego nie ma na horyzoncie, za to już mieszkam w lesie, bo dom, w którym teraz jestem, jest tak położony:))
  • realizuję kurs Dharma, zrobiłam Oczyszczanie energetyczne oraz Odporność z Ajurwedą, jestem w trakcie Zdrowia psychicznego z Ajurwedą oraz Flow – wow, był moment przytkania, jednak to się zmieniło, kiedy zwolniłam i bardziej intuicyjnie sięgam, to dostaję piękne przekazy i wskazówki:)
  • codziennie, czasami rano i wieczorem – zaczęłam słuchać różnych medytacji:)
  • w soboty zapraszam się na randki, w ramach których m.in. masuję się – boskie doświadczenie:)
  • w niedziele robię sobie wieczorną 3 godzinną medytację w ciszy – kolejne boskie doświadczenie:)
  • coaching z Justyną – wspólna praca, a nie Zosia – samosia:)
  • ogólnie mam więcej radości w sobie, częściej się śmieję, żartuję, a jak się łapię, to na twarzy mam często lekki uśmiech:)
  • przyglądam się swojej misji, pracuję nad intuicją:)

Hmm, jestem na dobrej drodze w zrealizowaniu swego celu tego wyzwania:)) Jestem z siebie dumna – doceniam moją pracę – zabawę nad sobą:) Tak trzymać!

Hmm, teraz do mnie dotarło, że moje okresy 3 miesięczne praktycznie korelują z porami roku – kalendarzowymi! Teraz na dniach przecież przesilenie zimowe:) Ciekawe zgranie:)

No to rozpoczynam kolejny tydzień – dla mnie to tydzień lekkości i bycia na luzie w tym czasie świątecznym🙂 Taką daję temu intencję: lekko, radośnie i na luzie:)